ขณะเดียวกัน
หลินซีลั่วที่กำลังประชุมอยู่ได้รับโทรศัพท์จากหลินจื่อหาว น้องชายของเธอ
“ฮัลโหล...พี่ ผมโดนคนซ้อมมา...พี่ต้องแก้แค้นให้ผมนะ! ผมจะ...”
หลินจื่อหาวยังพูดไม่ทันจบ หลินซีลั่วก็ตัดสายไปเสียก่อน
จากนั้นเธอก็พิมพ์ข้อความส่งไปหาเขา
“กำลังประชุม ฝากข้อความไว้”
หลินซีลั่วรู้จักน้องชายคนนี้ของตัวเองดี ตั้งแต่เล็กก็ถูกคนในบ้านตามใจจนเสียคน
อาศัยว่าที่บ้านมีเงิน เขาจึงเอาแต่เที่ยวเล่นไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน คบแต่เพื่อนเลว ๆ และสร้างเรื่องให้เธอไม่เว้นวัน
พอได้ยินหลินจื่อหาวบอกว่าโดนคนซ้อม เธอก็คร้านจะสนใจคุณชายเอาแต่ใจคนนี้
เพิ่งวางโทรศัพท์ ข้อความจากแอปแชตของหลินจื่อหาวก็เด้งเข้ามา
“พี่ คนนี้แหละที่ซ้อมผม”
[รูปเย่เฉิน]
เมื่อเห็นข้อความ หลินซีลั่วก็ยินดีขึ้นมาในใจ
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบตอบกลับไปสามคำ
“คนอยู่ไหน?”
หลินจื่อหาวคิดว่าพี่สาวจะออกหน้าแทนตน จึงรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่ายให้หลินซีลั่วฟังแบบเติมสีตีไข่ ใจความสำคัญมีเพียงอย่างเดียว
“พี่ คนนี้มันกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว พี่ต้องช่วยจัดการมันให้หนัก ๆ นะ!”
……
อีกด้านหนึ่ง ที่หมู่บ้านเจียงเหอ ห้อง 2003
เย่เฉินกับเจียงเชี่ยนต่างก็กลับบ้านของตัวเอง
เย่เฉินเอนหลังพิงโซฟาผ้าบุนุ่มในห้องรับแขก แล้วถอนหายใจยาว