รายงานท่านจ้าน คุณนายคนเล็กก่อเรื่องกลับมาแล้ว

ตอนที่ 3 สามีใหม่แรงดีไม่มีตก

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จ้านเป่ยหยวนจะทนฟังหญิงสาวพูดเช่นนั้นได้อย่างไร นั่นไม่ต่างอะไรกับการส่งคำเชื้อเชิญชัด ๆ

เขาควบคุมอะไรไม่อยู่แล้ว และไม่อาจข่มใจได้อีก ทุกสิ่งที่เรียกว่าศีลธรรมและเหตุผลล้วนถูกโยนทิ้งไปไกลสุดขอบฟ้า

เสียงคลื่นทะเลดังชัดเจน สายลมพัดผ่าน ขณะที่ห้องพักบนเรือค่อย ๆ โคลงเคลง

เสิ่นชิงฉือเวียนหัวหนักกว่าเดิม

แต่ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยเธอไปเลย

จ้านซือหางใช้เนกไทมัดข้อมือหญิงสาว ก่อนลงโทษเธออย่างดุดัน

เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก

ใครใช้ให้เธอมายั่วเขากันล่ะ?

ดึกดื่นแล้ว เรือสำราญแล่นออกสู่ทะเลลึก งานรื่นเริงยามค่ำคืนยังคงดำเนินต่อไป

รุ่งเช้า แสงสีขาวนวลของฟ้ายามใกล้สางปรากฏขึ้นตรงขอบทะเล แสงสีทองหลายสายแทงทะลุชั้นเมฆ ทอดลงบนผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ

เสิ่นชิงฉือตื่นขึ้นมา ความปวดเมื่อยทั่วร่างเตือนให้เธอรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน แต่เกิดขึ้นจริง

เธอหันไปมองข้างกาย แผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มหันอยู่ทางเธอ

“อ๊า—”

เสิ่นชิงฉือหลุดเสียงร้องด้วยความตกใจ มือไม้ลนลานคว้าผ้าห่มมาปกปิดร่างกาย

ผิวหนังที่โผล่พ้นผ้าห่มมีรอยรักสีเข้มอ่อนแตกต่างกันหลายแห่ง

ผิวของเธอขาวผ่องราวเครื่องเคลือบ แค่ใช้แรงนิดเดียวก็เกิดรอยเขียวช้ำได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผลจากความดุดันของชายหนุ่มเมื่อคืน

แล้วเสื้อผ้าของเธออีก ชุดกี่เพ้าถูกฉีกจนยับเยินไปหมดแล้ว!

เมื่อคืนเธอเมา หรือว่าโดนใครขืนใจเข้า?

จ้านซือหางถูกเสียงปลุกให้ตื่น เขาพลิกตัวกลับมา เผยใบหน้าหล่อเหลาดุดันที่แฝงกลิ่นอายร้ายกาจ

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มซ่อนความหยิ่งผยองและไม่ยอมใคร สันกรามคมชัด หางตาเรียวเฉียง เส้นผมสีแพลทินัมกับต่างหูเพชรสีดำตัดกันเด่นชัด เผยความดิบเถื่อนที่ยากจะปราบ

เขาใช้มือข้างหนึ่งเท้าศีรษะ เอนกายพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากยกยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ตื่นแล้วเหรอ?”

“คุณ? ทำไมถึงเป็นคุณ? คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

พอเสิ่นชิงฉือจำชายตรงหน้าได้ หัวใจที่เต้นระรัวก็สงบลงเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ตอนคู่หมั้นพาเธอไปพบลูกค้า เธอบังเอิญเจอนักลงทุนเจ้าชู้ที่มอมเหล้าและคิดจะเล่นงานเธอ ระหว่างที่หนีออกมา เธอก็พบชายหนุ่มคนนี้เข้า

เธอคิดว่าเขาเป็นนายแบบชายของสถานบันเทิง จึงเกือบจะเผลอใจไปกับเขา แต่ช่วงเวลาสำคัญเธอก็ข่มใจไว้ได้ ก่อนจากกันยังให้ทิปเขาไป 200 หยวน

แล้วเขาตามมาถึงเรือสำราญได้ยังไง?

“ทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้? คำถามนี้ฉันต่างหากควรถามคุณ”

จ้านซือหางพลิกตัวลุกขึ้น คร่อมลงตรงหน้าเธอแล้วใช้มือข้างหนึ่งกั้นเธอไว้กับผนัง “คุณเล่นเก่งนี่! คราวก่อนให้ฉัน 200 หยวน คิดว่าฉันเป็นอะไร?”

เขาติดใจเรื่องเงิน 200 หยวนที่เธอให้ เขาติดใจที่เธอบอกว่าเขายังเด็กจนขนยังไม่ขึ้น

ชายหนุ่มไม่ได้สวมเสื้อ กล้ามอกและกล้ามท้องแน่นกระชับปรากฏชัดเต็มตา

รอยข่วนหลายแห่งบนอกและแผ่นหลัง ล้วนเป็นผลงานของเสิ่นชิงฉือ

“200 หยวนเป็นทิป คุณคิดว่าเงินน้อยไปเหรอ? อยากได้เท่าไหร่ล่ะ?”

เสิ่นชิงฉือไม่กล้าสบตาชายหนุ่ม ตอนนี้เธอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว

เรื่องเมื่อคืนเกิดขึ้นไปแล้ว เสียใจไปก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ต้องจัดการปัญหาตรงหน้าก่อน

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อเลย คุณดูไม่เหมือนสาวแรกรุ่นสักนิด อายุไม่น้อย หน้าอกก็ไม่น้อย เมื่อคืนเร่าร้อนขนาดนั้น ต้องมีผู้ชายกี่คนถึงจะทำให้คุณพอใจ?”

“สารเลว!”

เสิ่นชิงฉือโกรธจัด ยกมือฟาดหน้าเขาเต็มแรง

“เสิ่นเจาเจา คุณกล้าตบฉันเหรอ?”

จ้านซือหางคว้ามือหญิงสาวไว้ ดวงตาเย็นชาจ้องเขม็งไปทางเธอ

“ฉันไม่ใช่เสิ่นเจาเจา ฉันชื่อเสิ่นชิงฉือ! เรื่องเมื่อคืนให้มันแล้วไป รีบไปซะ!”

เสิ่นชิงฉืออยากให้เขารีบไป อย่ามาพัวพันกับเธอ นี่เป็นเรือสำราญของตระกูลจ้าน เธอไม่อยากทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงให้คนในตระกูลจ้านดูถูก

“อะไรนะ? คุณคือเสิ่นชิงฉือ? พี่สาวของเสิ่นเจาเจา?”

คราวนี้จ้านซือหางเป็นฝ่ายตกใจ ชายหนุ่มหรี่ดวงตาเจ้าเล่ห์ มองเธอใหม่อีกครั้ง “มิน่าล่ะถึงไม่เหมือนเด็กสาว... เดี๋ยวก่อน แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? น้องสาวคุณล่ะ?”

“ไปให้พ้นเลย—อย่ามาคิดอะไรกับน้องสาวฉัน!”

เสิ่นชิงฉือถีบจ้านซือหางกระเด็น ไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย แล้วห่อผ้าห่มลุกจากเตียง

จ้านซือหางหรี่ตาลง หากไม่เห็นรอยแดงสดบนผ้าปูที่นอน เขาคงไม่เชื่อว่าเธอยังบริสุทธิ์

แต่พอนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง เหงื่อเย็นก็ไหลซึมขึ้นมาตามแผ่นหลัง

จบเห่แล้ว!

เขานอนกับพี่สาวของเจ้าสาวเข้าให้!

พ่อเขาต้องฆ่าเขาแน่!

เสิ่นชิงฉือเก็บชุดกี่เพ้าจากพื้นขึ้นมา แล้วพบว่ามันถูกทำลายจนยับเยิน

“นี่ เสิ่นชิงฉือ...”

จ้านซือหางอยากคุยกับเธอว่าเรื่องนี้พอจะไม่บอกพ่อเขาได้ไหม ไม่อย่างนั้นเขาต้องโดนเล่นงานแน่

“ปัง!”

เสิ่นชิงฉือหันกลับมาซัดหมัดใส่เขาอย่างไม่ไว้หน้า เป็นไงล่ะ ยังจะพูดมากอีกไหม

“โอ๊ย...”

จ้านซือหางโดนชกเข้าที่สันจมูก เลือดไหลออกมาทันที “ฉันเลือดออกแล้ว โธ่เว้ย...”

“สมน้ำหน้า!”

เสื้อผ้าใส่ไม่ได้แล้ว เธอกวาดตามองไปรอบห้อง ก่อนจะพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ การตกแต่งห้องหรูหราและเต็มไปด้วยบรรยากาศมงคล

“ที่นี่ดูเหมือนห้องหอเลยนะ?”

จ้านซือหางยกมือกุมจมูกที่เลือดไหล เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ที่นี่ก็เป็นห้องหออยู่แล้ว”

“หา? เป็นไปไม่ได้ แล้วเจาเจาล่ะ?”

พอมองใบหน้าของจ้านซือหางอีกครั้ง เสิ่นชิงฉือก็เห็นว่าเขามีบางมุมคล้ายจ้านเป่ยหยวน หัวเธอแทบระเบิด ตกใจจนหายใจแทบไม่ออก “คุณ... อย่าบอกนะว่าคุณคือจ้านซือหาง?”

“ฮึ กลัวแล้วเหรอ?”

มุมปากจ้านซือหางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความร้ายกาจ

“!!!”

หนังศีรษะเสิ่นชิงฉือชาวาบ ความหวาดผวาถาโถมใส่ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอเธอไว้ อยากกรีดร้องแต่กลับร้องไม่ออก วิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

ทำไมเธอถึงมาอยู่ในห้องหอได้?

แถมยังมีความสัมพันธ์กับจ้านซือหาง เจ้าบ่าวอีก?

เธอจะทำยังไงดี?

จ้านเป่ยหยวนที่โหมรักกันทั้งคืนกว่าจะหลับสนิทก็เป็นช่วงครึ่งหลังของคืน เขานอนยาวจนถึงเช้า

เขามีปัญหานอนไม่หลับอย่างหนัก แต่เมื่อคืนกลับหลับสนิทเป็นพิเศษ

เมื่อลืมตาขึ้น ความคิดก็ปลอดโปร่งยิ่งกว่าเดิม ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนเข้ามาในสมองราวกับคลื่นทะเล

พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ขมับของจ้านเป่ยหยวนก็เต้นตุบ เขาขยับตัวลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แต่เพิ่งจะขยับก็รู้สึกว่ามีอะไรทับแขนอยู่

เมื่อหันไปมอง เขาก็เห็นใบหน้าเล็กจ้อยงดงามราวฝ่ามือหนุนอยู่บนแขนของเขา

แขนเล็ก ๆ ข้างหนึ่งของหญิงสาวพาดโอบเอวเขาไว้

ตูม—!

เลือดพลุ่งขึ้นสู่ศีรษะ!

จ้านเป่ยหยวนที่ได้สติเต็มที่พลันหน้าขรึมเย็นเยียบ คิ้วขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว

คราวนี้เห็นทีจะยุ่งยากแล้ว

ชายหนุ่มไม่อยากปลุกหญิงสาว จึงลองดึงแขนออกและค่อย ๆ ยกมือเล็กของเธอออก แต่การขยับของเขาก็ยังทำให้เสิ่นเจาเจาตื่น

จ้านเป่ยหยวนรีบเอนตัวกลับลงบนหมอน เสิ่นเจาเจาฟื้นคืนสติ ร่างกายที่เริ่มกลับมารับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดไปหมด แค่ขยับนิดเดียวก็เหมือนจะแยกเป็นชิ้น ๆ

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ขนตายาวงอนกะพริบสองครั้งราวกับแปรงเล็ก ๆ

สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าด้านข้างอันคมคายมีมิติ โครงหน้าของชายหนุ่มสมบูรณ์แบบ จมูกโด่ง สันกรามได้รูป และลูกกระเดือกเด่นชัด...

นี่คือสามีใหม่ของเธอ จ้านซือหางเหรอ?

หุ่นดีมากเลย!

เธอคลำเจอกล้ามท้องเป็นลอนแข็ง ๆ ตั้งแปดลูกด้วยนะ!

แม้เรื่องเมื่อคืนจะทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้างในตอนแรก แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกก็ยิ่งแปลกใหม่ชวนใจเต้น

สามีใหม่แรงดีไม่มีตก ฝีมือก็ไม่เลว

เธอเข้าใจแล้วว่าความรู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะที่คนอื่นพูดถึงเป็นยังไง

เสิ่นเจาเจาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสามีใหม่ เธอชันศีรษะขึ้นน้อย ๆ แล้วชะเง้อมองเหมือนเมียร์แคต อยากดูหน้าตาของเขาให้ชัด ๆ

แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง เธอจึงยันแขนลุกขึ้นมามองอีกครั้ง

เอ๊ะ?

ใบหน้านี้... ทำไมถึงเหมือนจ้านเป่ยหยวนขนาดนี้?

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป