ยังเหลือผู้เล่นอยู่อีกกว่าสิบคน
ต่างพากันแตกตื่นหนีตายคนละทิศคนละทาง
แม้แต่หวังป้าถียนที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยอารมณ์ฆ่าฟัน ก็ไม่มีความดุร้ายเหมือนเมื่อก่อน กลับตัววิ่งหนีไปทางปากหุบเขา
หยางอวี่ไล่ตีซ้ำ
อาศัยความได้เปรียบด้านความคล่องตัวและระยะยิง หยางอวี่ไล่ตามหวังป้าถียนไปพร้อมกับเล็งลูกธนูไปที่ผู้เล่นที่แตกกระเจิง
ลูกธนูทะลุหัวใจทุกดอก!
ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที
หยางอวี่ก็ไล่ตามทันหลังหวังป้าถียน
ส่วนกลุ่มคนที่เคยตามเขามาอย่างโห่ร้องเมื่อครู่ เหลือเพียงสามถึงห้าคนที่อ้อมไปไกล สภาพยับเยินวิ่งหนีไปทางปากหุบเขา
ทั้งคู่เป็นผู้เล่นเลเวล 4 เหมือนกัน แต่ความเร็วของหวังป้าถียนสู้หยางอวี่ไม่ได้เลย
ไม่รู้ว่าทำไม หยางอวี่ถึงรู้สึกว่าความเร็วของหวังป้าถียนยังสู้ผู้เล่นเลเวล 3 บางคนไม่ได้ด้วยซ้ำ
"จะหนีอีกไหม?"
หยางอวี่ตามหลังหวังป้าถียนไป สอบถามอย่างสบายอารมณ์
เมื่อเห็นว่าไม่สามารถสลัดการไล่ล่าของหยางอวี่ได้ สายตาของหวังป้าถียนก็เปล่งประกายดุร้ายวาบหนึ่ง ทันใดนั้นก็หยุดเดิน แล้วหันกลับมามองหยางอวี่
"วันนี้ข้ายอมรับชะตากรรม!"
"แค่เจ้ายอมปล่อยข้าไป เรื่องที่นี่ข้าจะไม่เอาเรื่องอีก และกิลด์เจ้าฟ้าจะไม่มาหาเรื่องเจ้าแน่นอน เป็นอย่างไร?"
หวังป้าถียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ระงับความโกรธในใจไว้อย่างแรง
ไปเตะเหล็กแผ่นเข้าแล้ว จะไม่ยอมก็ไม่ได้
"ไม่เป็นอย่างไร"
หยางอวี่ส่ายหน้า มองหวังป้าถียนด้วยสายตาเย็นชา
"งั้นวันนี้ข้าคงหนีไม่พ้นสินะ?"
หวังป้าถียนดวงตาวาวโรจน์ ขวานยักษ์ในมือพร้อมจะฟาด
"ไม่"
หยางอวี่ส่ายหน้าอีกครั้ง พูดเสียงเรียบ: "เจ้าไม่ได้หนีไม่พ้น แต่เจ้ายังมีทางตายอีกทางหนึ่ง!"
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหวังป้าถียนก็แข็งค้าง ความโกรธระเบิดออกมาในที่สุด!
"ไอ้ห่าเอ๊ย!"
"เจ้าคิดว่าเจ้าเอาข้าอยู่หรือไง? ขวานของข้าก็ไม่ใช่ของเล่น!")
พูดจบ
หวังป้าถียนเงื้อขวานยักษ์ขึ้นสูง ฟาดลงมาที่หยางอวี่!
แต่อาวุธหนักแบบนี้ จะไปโดนหยางอวี่ที่เพิ่มแต้มสายไวทั้งหมดได้อย่างไรกัน