เย่จื่อเดินเข้าไปถามเขา “ฉันกำลังเตรียมร่วมมือกับคนจากสถาบันวิจัยอาหาร คาดว่าสัปดาห์นี้ก็ต้องย้ายไปดาวแม่แล้ว นาย...จะเอายังไง?”
ที่จริงเธออยากถามว่าเขาจะไปด้วยกันไหม แต่พอคิดดูแล้ว เขาเป็นคุณชายตระกูลขุนนางบนดาวแม่ หากหนีออกจากบ้านมาเอง การถามตรง ๆ ต่อหน้าเขาคงจะกระอักกระอ่วนไม่น้อย
ซีเดอร์เริ่มสังเกตเธอตั้งแต่ตอนที่เธอคุยผ่านสมองกลเมื่อครู่แล้ว พอได้ยินเธอพูดเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด
เขามีสีหน้าเรียบเฉย ส่งเสียงรับรู้ในลำคอ ก่อนถามเธออย่างเป็นธรรมชาติว่า “พวกเขาคงไม่ได้ตั้งข้อจำกัดอะไรให้เธอใช่ไหม?”
การที่คนจากสถาบันวิจัยมาหาเย่จื่อเพื่อร่วมมือด้วย นับเป็นเกียรติของพวกเขาเสียด้วยซ้ำ ด้วยความสามารถของเธอ ขอเพียงเธอยินดีและมีคนแนะนำ ก็สามารถเข้าสู่ราชวงศ์ได้โดยตรง
ในเมื่อเธอตกลงร่วมมือ คนจากสถาบันวิจัยอาหารก็ควรยกย่องเธอราวกับเป็นแขกคนสำคัญ
เย่จื่อแปลกใจเล็กน้อย เธอไม่เคยคุยเรื่องถ่ายทอดสดของตัวเองกับเขาเลยนี่นา แล้วเขารู้รายละเอียดได้อย่างไร?
“พวกเขาบอกว่าอยากได้อะไรก็ให้ได้ทั้งนั้น ส่วนจะไปเมื่อไรก็ให้ฉันเป็นคนกำหนด”
ซีเดอร์เงยหน้ามองเธอ “งั้นพาฉันไปด้วย”
พาเขาไปด้วยงั้นเหรอ? เส้นเลือดตรงขมับของเย่จื่อกระตุกขึ้นมา เขานี่ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนนอกจริง ๆ!
แต่รับเงินมาแล้วก็ต้องทำงานให้สมกับเงิน ตอนนี้เธอยังสวมกำไลเก็บของที่ซีเดอร์ให้ไว้ด้วย
“...ก็ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะพานายไปด้วย” เย่จื่อชะงักเล็กน้อย ก่อนเตือนเขา “ถึงตอนนั้นอย่าลืมซ่อนตัวตนให้ดี อย่าให้ใครจับได้ล่ะ”
ไม่อย่างนั้นถ้าคนอื่นรู้ว่าเขาเป็นมนุษย์สัตว์ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง แล้วเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? หญิงสาวโสดวัยเยาว์หน้าตาสะสวยอย่างเธอปิดบังทุกคนแล้วพามนุษย์สัตว์ไปด้วย เรื่องแพร่ออกไปก็เสียชื่อเสียงแย่สิ!