เธอทำท่าขอให้ผู้ชมรอสักครู่ ก่อนเดินไปยังจุดอับของกล้อง
จากนั้นก็ยกเครื่องดื่มที่แช่ไว้ในตู้เย็นขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ เพื่อล้างรสประหลาดในปากที่เค็มจนเกือบขม แถมยังมีกลิ่นคาวติดมาด้วย
เธอทำหน้าบูดเบี้ยวอย่างทนไม่ไหว แลบลิ้นออกมา
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดไม่มีใครเห็น แต่ซีเดอร์ที่อยู่ในห้องนั่งเล่นกลับเห็นทุกอย่างชัดเจน
เมื่อเห็นเธอดื่มน้ำอึก ๆ เพราะอาหารรสชาติแย่ หูฟูฟ่องของซีเดอร์ก็ขยับ เขาเปลี่ยนจากท่านอนหมอบอยู่บนพื้นเป็นนั่งยอง ๆ หางยาวฟูฟ่องสะบัดไปมา คล้ายอยากเดินเข้าไปหา
แต่พอนึกถึงท่าทางยิ้มแย้มที่เธอพร้อมตอบสนองทุกคำขอของผู้ชม ความอึดอัดในใจก็คล้ายจะลดลงไปบ้าง
เขาแอบบ่นในใจว่า สมน้ำหน้า ทำเองก็ต้องกินเอง
เมื่อรสชาติในปากจางลงไปเกือบหมด เย่จื่อจึงกลับมายืนหน้ากล้องอีกครั้ง
เธอควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติแล้วกล่าวว่า “เอาละ เรามาพูดถึงปัญหาของเพื่อนคนนี้กันก่อน”
พอได้ยินว่าเธอจะเริ่มวิเคราะห์ปัญหา ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
【กลัวจัง ฉันเรียนจบมาตั้งนานแล้ว แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกครูตรวจการบ้านต่อหน้าเลย】
【ทั้งที่คุยกันผ่านสมองกลแท้ ๆ ฝ่ามือฉันยังชุ่มเหงื่อเลย】
【ฮ่า ๆ ๆ พวกเธอขี้กลัวเกินไปแล้ว ไม่เหมือนฉันที่นั่งไขว่ห้างกินแอปเปิลสบายใจเฉิบ】
“ไม่ต้องประหม่าหรอก ฉันแค่จะบอกจุดที่ต้องระวัง แล้วคราวหน้าก็ระวังให้มากขึ้นก็พอ”
เย่จื่อคิดว่าในเมื่อทุกคนบอกว่าเธอเหมือนครูแล้ว เธอก็ไม่ควรเอาแต่ตำหนิและอบรมพวกเขา ต้องชมข้อดีของพวกเขาด้วย
เธอจึงเสริมว่า “จริง ๆ แล้วเนื้อที่หั่นมาได้ดีทีเดียว ดูออกเลยว่าตั้งใจฝึกมา สู้ต่อไปนะ”