ฉันทำคนทั้งจักรวาลน้ำลายสอด้วยอาหาร

ตอนที่ 8 พามันกลับบ้าน

6 นาที· 1.4K คำ

พอรู้ว่าเจ้าตัวนี้เป็นสุนัขพันธุ์ซามอยด์ เย่จื่อก็ผ่อนคลายลงมาก

เธอยกอุ้งเท้าที่กดทับเธอออก แล้วดึงขาของตัวเองกลับมา จากนั้นก็ขยับไปอยู่ตรงหน้ามันและพินิจดูอย่างละเอียด

ขนขาวโพลนไปทั้งตัว ตอนนอนอยู่บนพื้น แม้แต่รวมหางเข้าไปด้วยก็ยังมีขนาดพอ ๆ กับส่วนสูงของเธอ ยิ่งตอนมันตื่น ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องคนทีไร ก็ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองเป็นเหยื่อ จึงน่ากลัวอยู่บ้างจริง ๆ

แต่พอมีภาพจำของสุนัขพันธุ์ซามอยด์มาช่วย เย่จื่อกลับมองอย่างไรก็เห็นว่ามันสวย โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงสัตว์เลี้ยงที่เธอเคยเลี้ยง ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่ารัก

แค่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อครู่มันถึงจู่ ๆ พุ่งออกมาแล้วกระโจนใส่เธอ

เย่จื่อก้มมองถังปลา โชคดีที่ปลาไม่ได้เสียหาย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้จัดการปลาอยู่นานโดยเปล่าประโยชน์ ถ้าหายไปจริง ๆ เธอคงอยากเอาหัวโขกพื้นให้รู้แล้วรู้รอด

เธอเพิ่งยื่นมือจะยกถังขึ้น ก็สังเกตเห็นคราบเลือดที่ด้านนอกแขน

เย่จื่อนึกว่าตอนล้มคงถูกอะไรขูดเข้า จึงเช็ดดู แต่กลับไม่พบรอยแผลตรงไหนบนมือ ลองขยับดูเล็กน้อยก็ไม่รู้สึกเจ็บ

เธอหันไปมองเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ยังนอนอยู่บนพื้น เห็นท้องที่ขยับขึ้นลงตามลมหายใจไม่สม่ำเสมอนัก จึงเพ่งดูให้ดี แล้วก็พบว่าขนสีขาวด้านที่แนบพื้นมีคราบเลือดอยู่ เพียงแต่หญ้าขึ้นหนาทึบจนบังไว้ ตั้งแต่แรกเลยไม่มีใครสังเกตเห็น

พอมองตอนนี้ สีตรงพื้นบริเวณนั้นค่อนข้างเข้ม ดูคล้ายเลือดที่แข็งตัวแล้วจนสีคล้ำลง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป