พอรู้ว่าเจ้าตัวนี้เป็นสุนัขพันธุ์ซามอยด์ เย่จื่อก็ผ่อนคลายลงมาก
เธอยกอุ้งเท้าที่กดทับเธอออก แล้วดึงขาของตัวเองกลับมา จากนั้นก็ขยับไปอยู่ตรงหน้ามันและพินิจดูอย่างละเอียด
ขนขาวโพลนไปทั้งตัว ตอนนอนอยู่บนพื้น แม้แต่รวมหางเข้าไปด้วยก็ยังมีขนาดพอ ๆ กับส่วนสูงของเธอ ยิ่งตอนมันตื่น ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องคนทีไร ก็ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกมองเป็นเหยื่อ จึงน่ากลัวอยู่บ้างจริง ๆ
แต่พอมีภาพจำของสุนัขพันธุ์ซามอยด์มาช่วย เย่จื่อกลับมองอย่างไรก็เห็นว่ามันสวย โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงสัตว์เลี้ยงที่เธอเคยเลี้ยง ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันน่ารัก
แค่ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อครู่มันถึงจู่ ๆ พุ่งออกมาแล้วกระโจนใส่เธอ
เย่จื่อก้มมองถังปลา โชคดีที่ปลาไม่ได้เสียหาย ไม่อย่างนั้นเธอคงได้จัดการปลาอยู่นานโดยเปล่าประโยชน์ ถ้าหายไปจริง ๆ เธอคงอยากเอาหัวโขกพื้นให้รู้แล้วรู้รอด
เธอเพิ่งยื่นมือจะยกถังขึ้น ก็สังเกตเห็นคราบเลือดที่ด้านนอกแขน
เย่จื่อนึกว่าตอนล้มคงถูกอะไรขูดเข้า จึงเช็ดดู แต่กลับไม่พบรอยแผลตรงไหนบนมือ ลองขยับดูเล็กน้อยก็ไม่รู้สึกเจ็บ
เธอหันไปมองเจ้าหมาตัวใหญ่ที่ยังนอนอยู่บนพื้น เห็นท้องที่ขยับขึ้นลงตามลมหายใจไม่สม่ำเสมอนัก จึงเพ่งดูให้ดี แล้วก็พบว่าขนสีขาวด้านที่แนบพื้นมีคราบเลือดอยู่ เพียงแต่หญ้าขึ้นหนาทึบจนบังไว้ ตั้งแต่แรกเลยไม่มีใครสังเกตเห็น
พอมองตอนนี้ สีตรงพื้นบริเวณนั้นค่อนข้างเข้ม ดูคล้ายเลือดที่แข็งตัวแล้วจนสีคล้ำลง