ราชครูผู้ไม่มีวันตาย

ตอนที่ 12 โลงไม้สายฟ้า ลูกรักเฉินฉางเซิง

6 นาที· 1.4K คำ

สำหรับ "ความอดทน" ของเฉินฉางเซิงเช่นนี้ ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่ แล้วกล่าวว่า

"นี่มันไม่ใช่ปัญหาช้าหรือเร็วแล้ว เจ้าไม่ได้ตั้งใจจะสร้างรากฐานเอาเสียเลย"

"คนอื่นเขายืดระยะฝึกลมปราณออกไป ก็เพื่อวางรากฐานให้มั่นคง แต่ก็ไม่มีใครลากยาวถึงสิบปีแบบเจ้า"

"แถมเจ้ามีขั้นฝึกลมปราณขั้นเก้า แต่ยังสู้ศิษย์นอกขั้นลมปราณขั้นเจ็ดไม่ได้"

"ตกลงเจ้าจะทำอะไรกันแน่!"

เผชิญหน้ากับความ "ปวดใจ" ของศิษย์พี่ชิงเฟิง เฉินฉางเซิงยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า

"บำเพ็ญเพียรก็คือบำเพ็ญเพียร จะต้องมีจุดประสงค์มากมายเพื่ออะไร"

"อีกอย่าง เรื่องต่อสู้มีศิษย์พี่ก็พอแล้ว ข้ามากขึ้นหนึ่งคนก็ไม่มาก น้อยลงหนึ่งคนก็ไม่น้อย"

"ศิษย์พี่อย่ารังควานข้าอีกเลย"

พูดพลางเฉินฉางเซิงก็เตรียมหมุนตัวมุดเข้ากองหนังสืออีกครั้ง

แต่ว่าชิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ จะให้เขาสมใจได้อย่างไร คว้าปกเสื้อเฉินฉางเซิงดึงขึ้นมาโดยตรง

"เฉินฉางเซิง เจ้าอย่ามาตีฝีปากหลบเลี่ยง เรื่องการสร้างรากฐานนี้เป็นเรื่องที่อาจารย์กำชับมาด้วยตนเอง"

"เจ้าต้องทะลวงก็ต้องทะลวง ไม่ทะลวงก็ต้องทะลวง"

"เขตต้องห้ามไร้ขอบเขตกำลังจะเปิดแล้ว อาจารย์ท่านไปขอโควตามาให้เจ้าด้วยตนเอง คราวนี้เจ้าหนีไม่พ้นหรอก"

พูดพลาง ชิงเฟิงก็พาเฉินฉางเซิงที่หน้าเจื่อนออกจากหอพระไตรปิฎก

......

โถงใหญ่อารามซ่างชิง

ชายชราร่างราวเทพเซียนผู้หนึ่งยืนอยู่ใจกลางโถงใหญ่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป