สำหรับ "ความอดทน" ของเฉินฉางเซิงเช่นนี้ ชิงเฟิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่ แล้วกล่าวว่า
"นี่มันไม่ใช่ปัญหาช้าหรือเร็วแล้ว เจ้าไม่ได้ตั้งใจจะสร้างรากฐานเอาเสียเลย"
"คนอื่นเขายืดระยะฝึกลมปราณออกไป ก็เพื่อวางรากฐานให้มั่นคง แต่ก็ไม่มีใครลากยาวถึงสิบปีแบบเจ้า"
"แถมเจ้ามีขั้นฝึกลมปราณขั้นเก้า แต่ยังสู้ศิษย์นอกขั้นลมปราณขั้นเจ็ดไม่ได้"
"ตกลงเจ้าจะทำอะไรกันแน่!"
เผชิญหน้ากับความ "ปวดใจ" ของศิษย์พี่ชิงเฟิง เฉินฉางเซิงยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า
"บำเพ็ญเพียรก็คือบำเพ็ญเพียร จะต้องมีจุดประสงค์มากมายเพื่ออะไร"
"อีกอย่าง เรื่องต่อสู้มีศิษย์พี่ก็พอแล้ว ข้ามากขึ้นหนึ่งคนก็ไม่มาก น้อยลงหนึ่งคนก็ไม่น้อย"
"ศิษย์พี่อย่ารังควานข้าอีกเลย"
พูดพลางเฉินฉางเซิงก็เตรียมหมุนตัวมุดเข้ากองหนังสืออีกครั้ง
แต่ว่าชิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ จะให้เขาสมใจได้อย่างไร คว้าปกเสื้อเฉินฉางเซิงดึงขึ้นมาโดยตรง
"เฉินฉางเซิง เจ้าอย่ามาตีฝีปากหลบเลี่ยง เรื่องการสร้างรากฐานนี้เป็นเรื่องที่อาจารย์กำชับมาด้วยตนเอง"
"เจ้าต้องทะลวงก็ต้องทะลวง ไม่ทะลวงก็ต้องทะลวง"
"เขตต้องห้ามไร้ขอบเขตกำลังจะเปิดแล้ว อาจารย์ท่านไปขอโควตามาให้เจ้าด้วยตนเอง คราวนี้เจ้าหนีไม่พ้นหรอก"
พูดพลาง ชิงเฟิงก็พาเฉินฉางเซิงที่หน้าเจื่อนออกจากหอพระไตรปิฎก
......
โถงใหญ่อารามซ่างชิง
ชายชราร่างราวเทพเซียนผู้หนึ่งยืนอยู่ใจกลางโถงใหญ่