หูเหมยเนียงดึงเฉินฉางเซิงเข้าไปในห้องด้วยสีหน้ากังวล
สหายเก่ามาพบกันอีกครั้ง หูเหมยเนียงรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก มีคำมากมายอยากเอ่ย แต่กลับติดอยู่แค่ลำคอ
ลังเลอยู่นาน สุดท้ายหูเหมยเนียงก็ได้แต่พูดซ้ำ
"ผู้อาวุโส ท่านไม่ควรมาที่แคว้นเยว่เยว่เลย แคว้นเยว่เยว่เป็นดินแดนแห่งความวุ่นวาย"
ได้ฟังดังนั้น เฉินฉางเซิงก็ยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า "ดูท่าเจ้า จิ้งจอกน้อยตัวนี้ จะรู้เรื่องราวไม่น้อยเลยนะ!"
"แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า จุดประสงค์ของข้านั้นเรียบง่าย เพียงต้องการอภิเษกกับองค์หญิงเหวินเหยียนก็พอ"
"เรื่องอื่น ๆ ข้าไม่ยุ่งทั้งสิ้น"
เมื่อเห็นท่าทีเรียบเฉยของเฉินฉางเซิง หูเหมยเนียงก็ยิ่งร้อนใจ
"ผู้อาวุโส ท่านกับองค์หญิงเหวินเหยียนไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ข้ารู้ดีว่าท่านย่อมไม่ได้มาเพื่อนาง"
"แต่ไม่ว่าท่านมาเพื่อสิ่งใด ขอท่านจงรีบออกจากแคว้นเยว่เยว่เสียเถิด"
"งานประลองคัดบุตรเขยเป็นเพียงแผนลวง หากท่านอยู่ที่นี่ จะไม่มีผลดีต่อท่านเลย"
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หมาป่าขาวน้อยที่ถูกจูงอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มเห่าอย่างบ้าคลั่งทันที
ราวกับกำลังด่าทอผู้ทรยศต่อเผ่าปีศาจตัวนี้
น่าเสียดายที่หูเหมยเนียงเป็นเผ่าจิ้งจอก ไม่ใช่เผ่าหมา นางจึงฟังเสียงหมาไม่เข้าใจ
"แผนลวง?"
"นี่ก็น่าสนใจดี เผ่าจิ้งจอกและเผ่าเสือซึ่งเป็นเสาหลักทั้งสองของแคว้นเยว่เยว่ต่างก็เข้าร่วม เหตุใดจึงเป็นแผนลวงได้เล่า"
"อีกอย่าง ต่อให้เป็นแผนลวง ไยเจ้าปีศาจน้อยตัวหนึ่งถึงได้รู้เล่า"
เผชิญกับคำถามของเฉินฉางเซิง หูเหมยเนียงก็อึ้งไปชั่วขณะ