กล่าวจบ หวี่ฮว่าเจินเหรินก็ดึงเฉินฉางเซิงมายังหน้าแอ่งเลือด
“ฉางเซิง ตลอดทั้งอารามซ่างชิง ข้าชื่นชมเจ้าที่สุด”
“รู้ไหมว่าเหตุใดข้าจึงเลือกเจ้าได้ในฝูงชนเพียงแวบเดียว?”
“เพราะข้าสัมผัสได้ถึงนิสัยอย่างหนึ่งจากตัวเจ้า แม้แต่ข้าก็ยังไม่มี นั่นคือความปล่อยวาง”
“เจ้าไม่มีความวุ่นวายของคนธรรมดา และไม่มีความยึดติดของผู้บำเพ็ญเพียร”
“ประหนึ่งว่าสรรพสิ่งในโลกล้วนเป็นดอกไม้ในกระจก เงาจันทร์ในวารี”
“ผู้บำเพ็ญเซียนล้วนปรารถนาชีวิตนิรันดร์ แต่ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรแปลงเทพที่มีอายุพันปีก็ไร้ซึ่งนิสัยแบบเจ้า”
“พฤติการณ์พิสูจน์ว่าข้ามองไม่ผิด”
“ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าเจ้า ขอเพียงเราจับมือกัน เราจะไปได้ไกลกว่าผู้ใดทั้งสิ้น”
เผชิญคำเชิญชวนของหวี่ฮว่าเจินเหริน เฉินฉางเซิงก้าวถอยหนึ่งช่องเงียบๆ
เห็นเช่นนั้น หวี่ฮว่าเจินเหรินขมวดคิ้ว “ทำไม หรือเจ้าก็เห็นว่าพลังนี้เป็นอกุศล?”
“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ข้าศึกษามันอย่างละเอียดแล้ว”
“การดูดซับพลังโดยตรงจะนำพาความยุ่งยากมาบ้าง แต่หากผ่านการกรองของสายเลือดก็จะหมดปัญหา”
“สิบแปดเผ่าผู้รักษาตำหนักโบราณทองสัมฤทธิ์ คือเครื่องมือกรองพลังนี้ที่เยี่ยมที่สุด”
“ไอ้โง่หวานเอี๋ยนอากู่ตั่วมักใช้ร่างบุตรสาวกรองพลังนี้ เขาคิดว่าทำเช่นนั้นแล้วจะปลอดภัย”
“แต่เขาไม่รู้ สายเลือดไม่บริสุทธิ์ย่อมกรองไม่หมดจด ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่ถูกข้าสกัดคืนได้”