เรือรบขนาดมหึมาราวขุนเขาค่อย ๆ ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า เฉินฉางเซิงยืนบนดาดฟ้าเรือ มองไปทางราชวงศ์ต้าเฉียน
ห้าสิบปีผ่านไปเพียงชั่วดีดนิ้ว ในใจของเฉินฉางเซิงก็ปรากฏภาพของสหายเก่าขึ้นอีกครั้ง
หลวงจีนน้อยผู้จิตใจดีงามแต่อ่อนแอ ศิษย์พี่เก้าผู้ติดตามอยู่ข้างหลังเขาตลอดเวลา ศิษย์พี่สามผู้บาดเจ็บสาหัส
และเด็กหญิงตัวน้อยที่มักจะเรียกเขาติดปากว่า “พี่ฉางเซิง”
รสชาตินับร้อยขมขื่นอยู่ในอก ดวงตาของเฉินฉางเซิงมีอารมณ์อันยากจะบรรยายปรากฏขึ้น
ขณะนั้นจั่วซิงเหอก็เดินเข้ามา
“ท่านอาจารย์ กำลังดูอะไรอยู่หรือ”
คำพูดของจั่วซิงเหอดึงเฉินฉางเซิงกลับมาจากความทรงจำ
“แค่มองดูสหายเก่าในอดีตเท่านั้น”
“แต่ที่นี่อยู่ห่างจากราชวงศ์ต้าเฉียนถึงสามหมื่นลี้ ท่านอาจารย์มองเห็นพวกเขาได้หรือ”
“สหายเก่าอยู่ในใจ ย่อมไม่จำเป็นต้องใช้ตามอง”
เมื่อได้ยินคำของเฉินฉางเซิง จั่วซิงเหอก็พยายามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่อาจเข้าใจความรู้สึกของเฉินฉางเซิงได้
เมื่อเห็นดังนั้น เฉินฉางเซิงก็ยิ้ม ตบบ่าเขาเบา ๆ แล้วกล่าว
“อย่าได้คิดเลย เจ้าในวันนี้ยังไม่อาจเข้าใจอารมณ์เช่นนี้ได้”
“เมื่อถึงวันที่เจ้าผ่านพ้นวันคืนอันยาวนานและหวนกลับมามองอีกครั้ง ก็จะเข้าใจความรู้สึกนี้เอง”
“เจ้า หมอนี่เป็นคนไม่เลว สมองก็ค่อนข้างหลักแหลม”
“รู้จักกันสักครั้ง ข้าจะให้ส่วนลดกับเจ้าแปดแปดส่วน เมื่อวันนั้นมาถึง ข้าจะไปส่งวิญญาณให้เจ้าด้วยตนเอง”
ทันทีที่พูดออกไป ใบหน้าของจั่วซิงเหอก็ยืนยาวลงมาทันใด