“จักรพรรดิจั่ว ไม่ใช่ว่าไม่เก็บศพให้ท่านนะ แต่เวลาข้ามาถึงแล้ว”
“ท่านช่วยรอข้าอีกสักพัก ข้าจะกลับมาเก็บศพให้ท่าน”
เฉินฉางเซิงตะโกนบอก “จักรพรรดิจั่ว” ที่อยู่ห่างออกไปแปดร้อยก้าว
สามสิบปีในแดนต้องห้ามหวงกู่ ช่างเป็นเพียงชั่วพริบตา
ในช่วงสามสิบปีสุดท้ายนี้ เฉินฉางเซิงก้าวไปข้างหน้าได้อีกสามร้อยก้าว แต่ระยะทางระหว่างเขากับตำหนักโบราณทองสัมฤทธิ์และซากศพของจักรพรรดิจั่วยังคงอีกสองร้อยก้าว
เมื่อเห็นว่าเวลาหลับใหลใกล้เข้ามาแล้ว เฉินฉางเซิงจึงจำต้องตั้งสัญญากับจักรพรรดิจั่วไว้ก่อน อีกร้อยปีให้หลังจะมาเก็บศพให้
กล่าวจบ เฉินฉางเซิงก็หันหลังกลับเข้าไปในตำหนักโบราณทองสัมฤทธิ์
แปดสิบปีในแดนต้องห้ามหวงกู่ เป็นช่วงเวลาที่สงบราบรื่นที่สุดของเฉินฉางเซิง
ที่นี่ไร้ซึ่งความแค้นเคืองรักใคร่ มีเพียงความเงียบงันยาวนาน
สิ่งเดียวที่เฉินฉางเซิงทำทุกวันคือศึกษาลายมรรคา แล้วเก็บศพให้โครงกระดูกที่ผ่านทาง
ระหว่างเก็บศพโครงกระดูกเหล่านั้น เฉินฉางเซิงมักเก็บของแปลกประหลาดเล็กๆ น้อยๆ ได้เสมอ
เช่น แท่งเหล็กขึ้นสนิม ยาโอสถหมดอายุ ซึ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดคือกระดูกสีเงินชิ้นใหญ่ที่เฉินฉางเซิงเก็บได้
กระดูกชิ้นนี้ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น แต่ความแข็งแกร่งกลับเป็นเลิศ
หลังจากใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง เฉินฉางเซิงก็ตัดสินใจเก็บรักษากระดูกชิ้นนี้ไว้
......
ตำหนักโบราณทองสัมฤทธิ์