ในที่สุดก็ถึงวันที่ได้ปิดประตูทำอาหารกินเองเสียที หลังเลิกงาน หลินอวี้จู๋ก็รีบเดินกลับบ้านอย่างกระตือรือร้น หวังเสี่ยวเหมยเห็นแผ่นหลังของเธอที่เดินฉับ ๆ จากไป ก็เบ้ปากเล็กน้อย
ในมิติมีข้าวเปลือกที่สีเสร็จแล้วอยู่ในคลัง วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ พูดถึงเรื่องนี้ก็ต้องชมระบบเสียหน่อย การสีข้าวแบ่งเป็นการแปรรูปหยาบกับการแปรรูปละเอียด ขึ้นอยู่กับว่าจะใช้แต้มสนับสนุนเท่าไร
ข้าวที่เธอกินเองแน่นอนว่าต้องเป็นแบบแปรรูปละเอียด ส่วนแบบแปรรูปหยาบเธอเคยเอาออกมาแล้ว รสชาติใกล้เคียงกับข้าวขาวขัดสีที่สถานีธัญพืช ไม่ได้ดีกว่ากันมากนัก เรื่องนี้ทำให้หลินอวี้จู๋สบายใจไม่น้อย เธอตั้งใจจะเอาข้าวที่แปรรูปหยาบไปขายในตลาดมืด ปลอดภัยกว่าขายข้าวที่แปรรูปละเอียดอยู่หน่อย
พอก่อไฟและหุงข้าวเสร็จ มะเขือยาวในมิติก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว เธอเด็ดมาสองลูก ล้างให้สะอาดแล้ววางลงในลังถึง พอนึ่งสุกก็โรยเกลือกับกระเทียมสับ เติมน้ำมันงาสองหยดแล้วคลุกให้เข้ากัน รสชาติก็อร่อยใช้ได้เลย
พูดถึงน้ำมันงาแล้ว ก็ต้องชมระบบตัวน้อยของเธออีกครั้ง ในน้ำมันชนิดต่าง ๆ ที่ร้านขายของชำปลดล็อกให้ มีน้ำมันพืชหลายชนิดรวมอยู่ด้วย น้ำมันงาก็เป็นหนึ่งในนั้น
หลังซื้อมา หลินอวี้จู๋หยิบน้ำมันงาออกจากคลังมาดูโดยเฉพาะ ขวดแก้วใสเล็ก ๆ อยู่ในมือ บนขวดสลักคำว่า ‘น้ำมันงา’ ไว้ ไม่มีบรรจุภัณฑ์อย่างอื่นเลย ภายหลังเธอถึงเห็นตัวเลข 200 มิลลิลิตรที่ก้นขวด แม้จะแพงกว่าน้ำมันพืชอยู่หน่อย แต่พอเปิดฝาแล้วกลิ่นหอมจริง ๆ เพียงแต่เอาออกมาตั้งให้ใครเห็นไม่ได้
ทุกครั้งที่ใช้เสร็จจึงต้องรีบเก็บกลับเข้าคลัง วัตถุดิบชนิดอื่นก็มีให้เลือกอีกมากมาย ที่ทำให้ประหลาดใจที่สุดคือซีอิ๊ว มีหลายชนิด แถมรสชาติยังกลมกล่อมมาก