น้ำแกงไก่รสเข้มข้นกลมกล่อมเกือบทำให้หลินอวี้จู๋ร้องไห้ออกมา ใครจะคิดว่าน้ำแกงไก่ที่ไม่ใส่อะไรเลยจะอร่อยได้ขนาดนี้ ช่วยเติมเต็มความอยากกินของเธอได้อย่างจุใจ
หลินอวี้จู๋กินมื้อเย็นเสร็จอย่างสบายใจ แล้วเอนตัวลงบนเตียงอุ่น ๆ พลางอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ตอนนี้เธอก็นับว่าได้กินไก่อย่างอิสระแล้ว!
ตั้งแต่มาถึงยุค 70 หลินอวี้จู๋ก็ไม่เคยได้นอนตื่นสายอีกเลย ยิ่งพอมาชนบทก็ยิ่งหนักกว่าเดิม รู้สึกเหมือนเพิ่งได้นอนไปแป๊บเดียวก็ต้องลุกไปทำงานแล้ว
ถ้าไม่มีปล่องควันอยู่ เธอคงไม่อยากก่อไฟทำกับข้าวจริง ๆ ใช้เตาเชื้อเพลิงในมิติไปเลยจะดีแค่ไหน แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่แหละที่ชี้ชะตาความสำเร็จ จะขี้เกียจแล้วแอบอู้ไม่ได้
เธอไม่ค่อยชอบกินไข่ต้ม พอตื่นเช้ามาจึงตัดสินใจตีไข่ทำแกงจืด แอบเด็ดต้นหอมเล็ก ๆ สองต้นจากแปลงผักของหวังเสี่ยวเหมย มาสับโรยลงไป จากนั้นก็อุ่นหมั่นโถวอีกลูก มื้อเช้าง่าย ๆ ก็พร้อมแล้ว
มื้อเช้าแบบนี้ดูไม่เลวเลยนะ แค่ก ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้หวังเสี่ยวเหมยกับจางเยี่ยนชิวเป็นยังไงบ้าง หลินอวี้จู๋เริ่มเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมานิดหน่อย
แม้จางเยี่ยนชิวจะได้รับการช่วยขึ้นมาแล้ว แต่ก็โดนความเย็นจนล้มป่วยอีกครั้ง หลังจากเพิ่งหายดีได้ไม่นาน ช่วงครึ่งหลังของคืนเธอก็มีไข้ ถ้าไม่ใช่เพราะยาลดไข้ที่เหลืออยู่สองเม็ดจากคราวก่อน ตอนนี้เธออาจไข้ขึ้นจนสมองเบลอไปแล้วก็ได้
หวังเสี่ยวเหมยรู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงหยิบข้าวฟ่างของตัวเองออกมาต้มโจ๊กให้เธอหนึ่งชาม รู้สึกว่าตัวเองก็ถือว่ามีน้ำใจแล้ว!
บรรยากาศในที่พักปัญญาชนชวนให้กระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย ปกติเวลานี้ไม่ทะเลาะกันเสียงดังลั่น ก็ต้องหยอกล้อพูดคุยกันครื้นเครง แต่วันนี้ทุกคนกลับเงียบกริบผิดปกติ