บทที่ 39 ก็เรียนมาจากเธอนี่แหละ
พอผู้ใหญ่บ้านพูดขึ้นแบบนี้ ก็หมายความว่าเรื่องไม่สบอารมณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของวันนี้ผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ทุกคนก็ใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนเดิม
หลินอวี้จู๋เองก็ไม่มีทางเอาไข่กลับไปทั้งหมด เธอผลักไสกันไปมาอีกสองสามครั้ง ก่อนจะเหลือไข่ไว้ 4 ฟอง แล้วทั้งสองคนจึงกลับบ้าน
พอแขกกลับไปแล้ว ภรรยาผู้ใหญ่บ้านถึงเอ่ยขึ้นว่า “ฉันว่าที่จุดปัญญาชนมีเด็กสาวอยู่แค่สองคนนี้แหละที่รู้จักวางตัว”
ผู้ใหญ่บ้านที่ถูกเป่าหูอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
ตอนนั้นจันทร์เสี้ยวลอยอยู่บนฟ้า ดวงดาวพร่างพรายเต็มท้องฟ้า
ท้องฟ้ายามค่ำคืนงดงามจนหาที่เปรียบมิได้ น่าเสียดายที่อีกหลายสิบปีให้หลัง เด็ก ๆ ในเมืองแทบไม่มีโอกาสได้เห็นทิวทัศน์งดงามแบบนี้แล้ว!
หวังเสี่ยวเหมยเริ่มมีแรงขึ้นมาแล้ว ประโยคแรกที่พูดออกมาคือ “ทำไมเธอไม่เอาไฟฉายมาด้วยล่ะ!”
หลินอวี้จู๋กลอกตา “ถ้าไปเอาไฟฉายจากป้าเฉิน เธอไม่กลัวหรือไงว่าแกจะรู้ว่าพวกเราเอาไข่ไปให้คนอื่น?”
“จะฉลาดขนาดนั้นเลยเหรอ?” หวังเสี่ยวเหมยทำหน้าเหยียด ในสายตาเธอ อีกฝ่ายไม่มีทางฉลาดขนาดนั้นหรอก
“ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า!”
“วันนี้ปากเธอไวใช้ได้เลยนะ ไม่เลว ๆ แบบนี้ก็ถือว่าผ่านเรื่องผู้ใหญ่บ้านมาแล้วใช่ไหม?”
“อืม ตามปกติก็น่าจะผ่านแล้ว!” ขอแค่ผู้ใหญ่บ้านไม่เกิดอาการเพี้ยนขึ้นมา...
“เฮ้อ ไข่ตั้งสองฟอง ไม่น่าปากไวเลย ดูอย่างลี่เซี่ยงหว่านสิ ฉลาดจะตาย ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่เถียงผู้ใหญ่บ้านสักคำ”
หลินอวี้จู๋รู้สึกอึดอัดขึ้นมาในใจ เธอหุนหันพลันแล่นเกินไป...ตอนนั้นน่าจะลองให้หวังเสี่ยวเหมยเป็นคนลุยคนเดียว ไม่แน่ว่าคงเถียงได้ฉอด ๆ เหมือนเดิม เธอประมาทไปแล้ว...