ส่งตัวหกคนกลุ่มนักขโมยยาไปแล้ว สวีเซียวก็แจ้งผลให้ตงฟางชิงและคนอื่น ๆ ทราบ
เดินทางมาถึงห้องที่เฉินอวี้จัดเตรียมไว้ให้ใหม่ เขายิ้มแล้วกล่าว "เจ้าอาวาสเฉินอวี้ บัดนี้เจ้าเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักเซียนหมื่นปีศาจแห่งข้าแล้ว ถือป้ายประจำกายนี้ไว้ มันจะแสดงตัวตนของเจ้า"
"พวกเจ้าไม่ต้องติดตามผู้อาวุโสของสำนัก จงรับคำสั่งจากองค์ชายศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้โดยตรง อยู่ในจวนนี้ฝึกบำเพ็ญก็พอ"
เฉินอวี้รับป้ายของสำนักเซียนมา ดวงตางดงามเป็นประกายระยิบระยับ
มองดูสวีเซียวแล้ว โล่งใจจนเอนกายลงในอ้อมแขนของเขา กลิ่นหอมของสตรีวัยผู้ใหญ่โชยมาแตะจมูก
"องค์ชายศักดิ์สิทธิ์สวี... ขอบคุณเจ้า..."
เรือนร่างอวบอิ่มสูงสง่าไร้ซึ่งกระดูก ดวงตางดงามแฝงไว้ด้วยความเขินอาย
เมื่อครู่ นางได้เห็นแล้ว สวีเซียวพูดคุยหัวเราะกับประมุขและผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเซียนหมื่นปีศาจอย่างสนิทสนม ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก!
อีกทั้งยังเป็นศิษย์ของเซียนจักรพรรดิแห่งแดนเซียนใหญ่เพียวเสวี่ย ฐานะสูงศักดิ์เกินหยั่งถึง!
เพียงได้อยู่เคียงข้างสวีเซียว หนทางเซียนของนางก็สดใสไร้ขีดจำกัด!
สวีเซียวกอดนางไว้แล้วยิ้มบาง ๆ "สิ่งใดที่ควรทำ ข้าทำเพียงหน้าที่ ต่อไปนี้จะเรียกเจ้าว่าเจ้าหน้าที่เฉินอวี้ จงฝึกบำเพ็ญให้ดี ยาเซียนหมดก็มาหาข้าเอา อย่าได้เกรงใจเป็นอันขาด"
"องค์ชายศักดิ์สิทธิ์สวี... เฉินอวี้ชื่นชอบองค์ชาย... เต็มใจตอบแทนด้วยกายและใจเพื่อทดแทนบุญคุณขององค์ชาย..."
สวีเซียวขยิบตา "อ้าว? ฮ่ะฮ่ะ... เจ้าเพิ่งมาได้ไม่นาน บังคับไปหน่อยหรือไม่?"
เฉินอวี้ใบหน้างามบริสุทธิ์แดงระเรื่อ "ไม่มีอะไรบังคับเลย... เป็นเฉินอวี้เต็มใจเอง... ชื่นชอบองค์ชาย"
ยามนี้ในจวนมีนางเพียงผู้เดียว คนสนิทของสวีเซียวก็ไม่อยู่ นางจะพลาดโอกาสนี้ไปไม่ได้!
ตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้ว เฉินอวี้ตั้งมั่นในจิตใจ
เมื่อจะอยู่ร่วมกับสวีเซียว ก็อย่าได้ลังเล รักษาหนทางเซียนของตนให้มั่นคงสำคัญที่สุด!