ลมหายใจถี่ระรัว อกสูงตระหง่านพลันไหวขึ้นลงตามจังหวะใจ
สวีเซียวรักนางเสียจนสุดหัวใจ!
รักจนนางอดรู้สึกผิดมิได้!
ใบหน้างามละมุนกลับแดงเรื่อ เธอยื่นมือขาวเนียนออกไปโดยมิทันคิดหมายจะรับภูผาสายน้ำมาไว้ในครอบครอง
“หนานกง! ท่านลืมคำสาบานที่เคยกล่าวไว้แล้วหรือ!”
กายที่งดงามสั่นสะท้าน มือน้อยขาวผ่องชะงักกึก
นางทำเช่นนั้นไม่ได้!
เพราะมันคือสุนัขจรจัดไร้ยางอาย!
ต่อหน้านางยังกล้าคิดถึงลี่หงเหมย!
ดวงตางามเปี่ยมประกายสั่นไหว แสงเรืองรองวนเวียน สายตากวาดไปมาระหว่างสวีเซียวกับภูผาสายน้ำไม่หยุด
แต่ยามต้องเผชิญหน้ากับสิ่งล่อตาล่อใจอันหาตัวจับยากเช่นอาวุธเซียนมิติชั้นยอด ในท้ายที่สุดนางมิอาจละทิ้งวาสนาอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ไปได้
มือน้อยกำภูผาสายน้ำแน่น แล้วเก็บมันเข้ากระเป๋าเก็บของอย่างเงียบเชียบ
ใบหน้างามละมุนแดงก่ำ ดวงตาประกายวับวาว จ้องมองสวีเซียวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาไร้ซึ่งความมั่นใจ “สวีเซียว...... ขอบคุณเจ้า...... เจ้าดีต่อข้ายิ่งนัก......”
สวีเซียวยิ้มบางพร้อมโบกมือ “เรื่องเล็กน้อย ผู้อาวุโสหนานกง ใครจะไปรู้ว่าเราสองคนมีวาสนาต่อกันเพียงนี้”
จากนั้นเขาก็หยิบโอสถวิญญาณขั้วสุดยอดมนุษย์เซียนจากคลังมิติอีกหนึ่งเม็ด วางลงในมือขาวผ่องของนาง “นี่คือโอสถทิพย์มหาเต๋าขั้วสุดยอดมนุษย์เซียน ผู้อาวุโสหนานกง ขอมอบให้เจ้าไว้ ไม่ต้องเกรงใจ เนื่องจากข้ารับปากจะเลี้ยงดูทรัพยากรให้ ทุกสิ่งเหล่านี้ข้าก็จะดูแลให้ครบ”
“เล็กน้อยเท่านั้น”
ริมฝีปากงามของหนานกงเอี๋ยนเผยอเล็กน้อย ดวงตางามสั่นสะเทือนอีกครั้ง
สัมผัสพลังมหาเต๋าอันสมบูรณ์ทั้งห้าสายในโอสถทิพย์มหาเต๋าที่อยู่ในมือ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นจนมือเท้าสั่นระริก
แม่เจ้า!
สวีเซียวรักนางจนคลุ้มคลั่งไปแล้วจริง ๆ!