หลินซู่เจียงกับเซี่ยหว่านชิวรับมือกับพวกกลายพันธุ์ที่พุ่งเข้ามา ทั้งคู่มีเลือดเปรอะอยู่ตามตัว ไม่รู้ว่าเป็นเลือดของพวกกลายพันธุ์หรือของตัวเอง สู้กันมาตลอดทั้งคืนจนแทบหมดแรง
แต่พวกกลายพันธุ์ก็ยังพุ่งเข้ามาไม่ขาดสาย
ทุกคนรู้สึกสิ้นหวัง หากเป็นแบบนี้ต่อไป คืนนี้คงต้องมาตายอยู่ที่นี่แน่
ทันใดนั้น พวกเขาก็เห็นโจวจิ่งเหอกับลู่จ้าวจ้าวปรากฏตัวอยู่ด้านหลังสุดของฝูงพวกกลายพันธุ์ ทั้งคู่ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ถึงขั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง
เมื่อเล็งเป้าหมายได้ ร่างของทั้งคู่ก็วูบหายไปจากตรงนั้น
“แม่งเอ๊ย!”
เห็นภาพนั้น หลินซู่เจียงก็สบถออกมาอย่างอดไม่ได้ “พวกเขาคงไม่ทิ้งเราไว้แบบนี้หรอกนะ!”
จะใจดำเกินไปแล้ว!
เซี่ยหว่านชิวก็เห็นภาพนั้นเหมือนกัน แต่เธอไม่ได้บ่น เพราะไม่มีเวลาจะบ่นด้วยซ้ำ พวกกลายพันธุ์มีมากเกินไป พลังพิเศษของเธอในตอนนี้ฆ่าพวกมันได้ไม่กี่ตัวเท่านั้น
สุดท้ายไม่มีทางเลือก เธอไม่สนใจคนอื่นแล้ว คว้าหลินซู่เจียงแล้ววิ่งไปข้างหน้า
ชายร่างใหญ่กับพวกอีกสองคนเห็นพวกเขาวิ่งหนี ก็ออกวิ่งตามทันที
ไม่หนีก็รอตายหรือไง!
โจวจิ่งเหอพาลู่จ้าวจ้าวค้นหาท่ามกลางฝูงพวกกลายพันธุ์อยู่พักหนึ่ง กว่าจะพบคนที่โดดเด่นกว่าตัวอื่นอยู่คนหนึ่ง เป็นคนที่ดูสะอาดสะอ้านและเงียบสงบ
ลู่จ้าวจ้าวถึงกับจำได้ว่าคนคนนั้นคือผู้ชายในรูปแต่งงาน
เขายังไม่ตาย!
“เจอตัวฉันแล้วสินะ”
ชายคนนั้นเดินออกมาจากฝูงพวกกลายพันธุ์ จ้องพวกเขาสองคนด้วยสีหน้าอำมหิตน่ากลัว ปากฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาแดงก่ำ