โจวจิ่งเหอยังไม่ได้ซื้ออะไร แต่พนักงานสาวคนนั้นกลับยืนยิ้มอยู่กับที่ แล้วเริ่มพูดประโยคเดิมซ้ำอีกครั้ง
“สวัสดีค่ะ รับของกินไหมคะ ที่นี่ถูกกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตตั้งครึ่งหนึ่งเลยนะคะ!”
“สวัสดีค่ะ รับของกินไหมคะ ที่นี่ถูกกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตตั้งครึ่งหนึ่งเลยนะคะ!”
“สวัสดีค่ะ รับของกินไหมคะ ที่นี่ถูกกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตตั้งครึ่งหนึ่งเลยนะคะ!”
พอเห็นโจวจิ่งเหอไม่ขยับ ใบหน้าของพนักงานสาวก็เริ่มกระตุกอีกครั้ง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวกลายเป็นน่าสยดสยอง รอยสักตรงลำคอเริ่มเรืองแสงสีแดงจาง ๆ
ขณะเดียวกัน รถโดยสารก็แล่นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แม้เจอคนก็ไม่ชะลอความเร็ว พุ่งชนเข้าไปตรง ๆ เพียงชั่วพริบตา กระจกก็เปื้อนเลือดไปทั่ว คนเหล่านั้นถูกชนจนร่างแยกจากกัน เลือดเนื้อกระจายว่อน
โจวจิ่งเหอยกมือปิดตาลู่จ้าวจ้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนเหลือบมองคนขายแล้วหยิบของมาชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็แตะบัตรประจำตัวจ่ายเงิน
หลังทำทุกอย่างเสร็จ รถโดยสารก็ชะลอความเร็วลง พนักงานสาวกลับมายิ้มได้ดังเดิม แล้วเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “อย่าลืมกินให้ตรงเวลานะคะ”
ลู่จ้าวจ้าว: ……
ของแบบนี้ไม่มีทางกินได้แน่
เธอเหลือบมองโจวจิ่งเหอโดยไม่รู้ตัว แววตาของเขาราบเรียบ เพียงปรายตามองพนักงานขายอย่างไม่หนักไม่เบา สีหน้าเหม่อลอยของอีกฝ่ายชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมายิ้มตามปกติ
“ขอให้ทั้งสองท่านเดินทางอย่างมีความสุขนะคะ”
พูดจบ เธอก็หันไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ไม่ไกล