เช้าวันถัดจากวันที่ฝนกระหน่ำหยุดลง แสงอรุณแรกแต้มสีสันให้ท้องฟ้า เมืองที่เงียบงันมานานพลันถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงปืนหนึ่งนัด
หน่วยกู้ภัยมาแล้ว
พวกเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก อาวุธที่บรรจุกระสุนอยู่ดูเหมือนผ่านการดัดแปลงมา จึงเจาะทะลุร่างผู้กลายพันธุ์ได้อย่างง่ายดาย
ผู้กลายพันธุ์ที่ได้กลิ่นเลือดเนื้อสด ๆ กระโจนขึ้นจากน้ำ พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากระสุนก็เจาะกะโหลกพวกมันกลางอากาศ ก่อนร่างจะร่วงลงน้ำ
ไม่นาน ผิวน้ำขุ่นคล้ำก็มีน้ำศพสีเขียวเข้มลอยขึ้นมา ส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้
ผู้รอดชีวิตในหมู่บ้านจัดสรรต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดี ไม่สนแล้วว่าก่อนหน้านี้จะเคยมีเรื่องบาดหมางกันหรือไม่ ตอนนี้ทุกคนมารวมกลุ่มกันทั้งน้ำตาแห่งความดีใจ พูดคุยกันจ้อกแจ้กถึงหน่วยกู้ภัยที่กำลังพายเรือยางเข้ามาจากไกล ๆ
“ในที่สุดก็มีคนมาแล้ว ในที่สุดก็รอดแล้ว”
“ก็จริง... แต่ทำไมไม่มาช่วยให้เร็วกว่านี้ ถ้ามาเร็วกว่านี้แม่ฉันก็คงไม่ตาย”
“พอเถอะ บ้านไหนไม่มีคนตายบ้าง ตอนนี้มีหน่วยกู้ภัยมาช่วยก็ดีที่สุดแล้ว ดีกว่าต้องอยู่บ้านด้วยความหวาดกลัวจนประสาทเสีย คอยกลัวว่าตัวเองจะกลายพันธุ์ขึ้นมาเมื่อไรก็ไม่รู้”
คนที่ถูกย้อนเข้าหน้าเบิกตาแดงก่ำด้วยความโกรธ กำลังจะด่ากลับ แต่ก็เห็นหน่วยกู้ภัยมาถึงใต้อาคาร 7 แล้ว
น้ำท่วมสูงถึงชั้น 3 ทุกคนไปรวมตัวกันอยู่ตรงนั้น ต่างจับตาดูหน่วยกู้ภัยที่หยุดเรือ ก่อนจะขนเสบียงกู้ภัยลงมาจากเรือยาง
หัวหน้าหน่วยกล่าวว่า “กองทัพกำลังเดินทางมา อย่างช้าที่สุดวันนี้ช่วงบ่าย ทุกคนจะอพยพออกไปได้ ขอให้กลับไปเก็บสัมภาระจำเป็น แล้วตามพวกเราไปยังเขตปลอดภัย”