ประตูห้องปิดลง
ลู่จ้าวจ้าวคิดจะหนีตามสัญชาตญาณ แต่โจวจิ่งเหอกลับช้อนเอวอุ้มเธอขึ้น แล้วกดเธอไว้กับตู้ตรงทางเข้า
ปลายนิ้วของเขาลูบไล้แก้มนุ่มขาวผ่องของเธอ พยายามบังคับน้ำเสียงให้ฟังดูสงบ ทว่าดวงตากลับยากจะข่มแววแดงเข้มที่ลุกวาวอย่างหมกมุ่นเอาไว้
“เบบี๋เคยรับปากอะไรกับผมไว้”
เขาก้มตัวลง เอาหน้าผากแตะหน้าผากเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดแก้มของเธอ
ลู่จ้าวจ้าวหดตัวถอยหนีตามสัญชาตญาณ อยากหลบให้พ้น แต่สุดท้ายก็ยอมยกมือโอบคอเขาอย่างว่าง่าย ก่อนจูบเขาด้วยความรู้สึกผิด “มีเรื่องอะไรก็เรียกคุณ...”
“แล้วเบบี๋ทำได้ไหม”
เธอยิ่งรู้สึกผิดกว่าเดิม ส่ายหน้าตอบ “ไม่ได้”
“แล้วจะทำยังไงดี” เขาแสร้งถอนหายใจ กระดูกนิ้วที่ลูบแก้มค่อย ๆ ไล้ลงตามแนวใบหน้า ก่อนหยุดลงบนรอยที่ยังไม่จางตรงลำคอของเธอ แล้วคลึงเบา ๆ
“ถ้าเบบี๋เปิดประตูให้ใครก็ได้ แล้วเจอเหตุการณ์แบบวันนี้ จะจัดการยังไง? ถ้าข้างนอกเป็นคนร้าย แล้วเบบี๋เป็นอะไรไป ผมจะทำยังไง?”
“รู้ไหมว่าเมื่อกี้เบบี๋รีบร้อนแค่ไหน? แค่คนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักยังทำให้เบบี๋ร้อนใจได้ขนาดนั้น ทั้งที่เบบี๋รักผมขนาดนี้ ทำไมไม่คิดถึงผมให้มากกว่านี้หน่อย”
“ไม่ได้เป็นแบบนั้น” ลู่จ้าวจ้าวส่ายหน้า เธอโอบคอเขาไว้แล้วจู่โจมจูบเขาอย่างสะเปะสะปะ “ฉันไม่ได้ร้อนใจเพราะพวกเขา ฉันแค่อยากช่วยคุณ...”
เมื่อถูกเธอจูบอย่างสะเปะสะปะเช่นนี้ แววประหลาดใจระคนยินดีวูบผ่านดวงตาของโจวจิ่งเหอ แต่เขาไม่ได้ทำอย่างอื่น ปล่อยให้เธอจูบตามใจ