ยามค่ำคืน สายฟ้านอกหน้าต่างยังคงแลบแปลบปลาบไม่หยุด แสงฟ้าแลบส่องสว่างไปทั่วห้องพร้อมเสียงฟ้าผ่าครืนครั่น
ชั้นหกที่เคยมีผู้กลายพันธุ์มาเยือนเต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง กลิ่นเหม็นคาวจากซากเนื้อเน่าคละคลุ้งในอากาศ ปะปนกับกลิ่นเขียวสดจาง ๆ ที่แทบจับไม่ได้
เฟอร์นิเจอร์ในห้องระเนระนาด ตู้กับเก้าอี้ล้มกองอยู่บนพื้น พื้นห้อง เพดาน และเตียงล้วนเปื้อนคราบเลือดสีแดงคล้ำ
เพียงก้าวเข้ามาก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบ ราวกับมีบางสิ่งกำลังจ้องมองคนอยู่ในความมืด
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันชวนขนลุก โจวจิ่งเหอก้าวเข้ามาในบริเวณนี้อย่างไม่ใส่ใจ
เขาขมวดคิ้วมองตะไคร่เขียวที่ขึ้นหนาแน่นบนพื้น แววตาและสีหน้าฉายความรังเกียจชัดเจน
กลิ่นนี่…
เหม็นชะมัด
เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างไม่เร่งรีบ กวาดตามองเพียงแวบเดียวก็เดินตรงไปยังห้องนอนด้านในสุด
ผลักประตู เงยหน้าขึ้น
ในความมืดมีดวงตาสีเขียวเป็นสิบคู่
ผู้กลายพันธุ์เจ็ดแปดตัวจ้องเขาเขม็ง ดวงตาของพวกมันกลายเป็นสีเขียวอมเทาไปหมด แขนขาผอมเรียวผิดปกติ เล็บแหลมคมจนแทงทะลุเพดานและยึดเกาะไว้ได้อย่างมั่นคง
เมื่อเห็นโจวจิ่งเหอ ความคิดแรกของผู้กลายพันธุ์กลุ่มนี้ไม่ใช่พุ่งเข้ากัดกิน แต่กลับเป็นการถอยหนี
หากมองให้ดี จะเห็นว่าแขนขาของพวกมันสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
“ซี่!”
“ซี่!”
เมื่อรู้สึกถึงภัยคุกคาม ผู้กลายพันธุ์ก็ส่งเสียงคำรามต่ำแหบในลำคอ พลางถอยหลังไม่หยุด แต่ห้องมีพื้นที่เพียงเท่านี้ ต่อให้ถอยแค่ไหนก็ไม่มีทางให้หนีอีกแล้ว