อุณหภูมิยามค่ำคืนลดต่ำลงเรื่อย ๆ ปลายเดือนกรกฎาคมอากาศหนาวจัดถึงติดลบ 7 องศาแล้ว
ดร.คูขึ้นรถประจำตำแหน่ง โดยมีผู้ช่วยเอลขับพาไปยังคฤหาสน์ของเขา แสงไฟริมถนนสว่างวูบวาบ สาดผ่านใบหน้าของทั้งคู่เป็นระยะ
ดร.คูเอ่ยขึ้นกะทันหัน “จัดการเรียบร้อยแค่ไหนแล้ว?”
“ตามที่คุณสั่ง คนที่ยังมีสติถูกจัดการหมดแล้ว เหลือแค่สามีภรรยาคู่นั้นในเขตบีครับ”
ดร.คูแค่นเสียง “ถ้าพรุ่งนี้พวกเขาไม่ยอม ก็ไม่ต้องปรานี แค่ผู้มีพลังพิเศษคนเดียว ขาดไปคนหนึ่งก็ไม่เป็นไร มีเพิ่มอีกคนก็ไม่ได้สำคัญอะไร”
เอลพยักหน้า “ครับ”
ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ขัดขวางงานใหญ่ของด็อกเตอร์ เขากำลังต่อสู้เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ!
จะเสียสละคนที่ไม่เกี่ยวข้องสักหนึ่งหรือสองคนแล้วมันจะเป็นอะไรไป
ไม่นาน รถกันกระสุนสีเรียบ ๆ ก็แล่นผ่านประตูคฤหาสน์อันโอ่อ่าเข้าไป แสงไฟยามค่ำคืนสว่างขึ้น ฉายให้เห็นทุกสิ่งรอบตัว โคมคริสตัลหรูหราตั้งเรียงรายสองข้างถนน ที่หน้าประตูคฤหาสน์มีเด็กหนุ่มหลายสิบคนในชุดแม่บ้านยืนรออยู่
พวกเขาก้มลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาเลื่อนลอย สีหน้าไร้ชีวิต ก่อนเชิญดร.คูเข้าไปในคฤหาสน์
ภายในหรูหรายิ่งกว่าเดิม ทั้งโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับ เครื่องประดับผนังสีทองอร่าม และโต๊ะเก้าอี้ไม้หนานมู่สีทอง ทุกสิ่งล้วนเผยให้เห็นความมั่งคั่งฟุ่มเฟือย
ดร.คูล้างมือ แล้วเรียกเด็กหนุ่มสองคนเข้ามาปรนนิบัติ ทั้งเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดสำรับอาหาร เมื่อมองใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของทั้งคู่ เขากลับนึกถึงใบหน้าคมคายเปี่ยมแรงกดดันของโจวจิ่งเหอขึ้นมา จึงพลันไม่พอใจ “พรุ่งนี้เปลี่ยนสองคนนี้ หาคนที่มีพลังหยางเต็มเปี่ยมมาแทน”