เช้าวันถัดมา
ลู่จ้าวจ้าวลุกจากเตียง แล้วปล่อยให้โจวจิ่งเหอเลือกเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าที่เขาชอบมาสวมให้เธอเหมือนทุกวัน
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เธอชินเสียแล้ว แม้มองไม่เห็น แต่โจวจิ่งเหอก็ชอบแต่งตัวให้เธอสวยงามอยู่เสมอ แม้แต่ทรงผมก็ต้องเลือกให้เข้ากับชุด
อย่างวันนี้ โจวจิ่งเหอมัดผมให้เธอเป็นมวยกลม ส่วนชุดที่เธอสวมคือเสื้อฮู้ด ด้านในยังใส่เสื้อตัวในขนฟูนุ่มอีกชั้น
อุ่นมาก
ลู่จ้าวจ้าวโยกตัวไปมา รอให้โจวจิ่งเหอชมว่าเธอสวย จากนั้นก็หัวเราะคิกคักแล้วซุกเข้าไปในอ้อมแขนเขา
“ได้เวลาแปรงฟันล้างหน้าแล้วก็กินข้าวแล้ว”
โจวจิ่งเหออุ้มเธอไปแปรงฟันล้างหน้า พอออกมา ลู่จ้าวจ้าวก็ไม่หัวเราะคิกคักแล้ว ริมฝีปากชาไปหมดเพราะถูกจูบ
กินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินทางต่อ
โจวจิ่งเหอจัดให้ลู่จ้าวจ้าวนั่งที่เบาะข้างคนขับ ทั้งผ้าห่มผืนเล็ก เบาะรองเอว หมอนรองคอ และขนมขบเคี้ยว เขาจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปขับรถ
ลู่จ้าวจ้าวมักรู้สึกว่าตัวเองขาดเขาไม่ได้ แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าโจวจิ่งเหอก็ขาดเธอไม่ได้เหมือนกัน พวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริง ๆ
ลู่จ้าวจ้าวแอบหัวเราะอยู่ในใจ
เธอมองไม่เห็น จึงไม่รู้ว่าตอนแอบยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ถูกใครบางคนมองเห็นหมดแล้ว ริมฝีปากของเขาก็ยกขึ้นตามไปด้วย
โจวจิ่งเหอขับรถไม่ช้า เมื่อเจอผู้กลายพันธุ์ เขาก็ขับอ้อมไปโดยตรง เพราะใช้ถนนหลวง พวกเขาจึงได้พบแม้กระทั่งสุนัขกลายพันธุ์ที่ดวงตาแดงก่ำ สุนัขพวกนั้นตาแดงก่ำ น้ำลายไหลย้อย แค่มองก็รู้ว่าหลังติดเชื้อแล้วเกิดการกลายพันธุ์ขึ้นอีก