วันถัดมา ฝนยังคงตกหนักไม่หยุด
ลู่จ้าวจ้าวนอนจนถึงเที่ยงถึงค่อยตื่น แต่ตื่นแล้วก็ยังไม่อยากขยับตัว รอจนโจวจิ่งเหอทำอาหารกลางวันเสร็จและวางไว้บนโต๊ะ เธอถึงยื่นมือออกมา ออดอ้อนเสียงนุ่มว่า “อุ้มหน่อย～”
โจวจิ่งเหอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนก้มตัวอุ้มเธอออกมาจากผ้าห่มนุ่ม ๆ “ที่รัก จูบผมหน่อย”
ลู่จ้าวจ้าวเงยหน้าขึ้นจูบหน้าผากเขา
เชื่อฟังเหลือเกิน
โจวจิ่งเหอเชื่อฟังเธอจนแทบอยากกดเธอลงจูบเดี๋ยวนั้น แต่ที่รักของเขาต้องกินข้าว เขาจึงได้แต่ข่มความคิดหวานล้ำนี้ไว้ แล้วอุ้มเธอไปห้องน้ำเพื่อจัดการล้างหน้าแปรงฟัน
ลู่จ้าวจ้าวพลันนึกขึ้นได้ “ไฟดับน้ำไม่ไหลขึ้นมาจะทำยังไง? ถ้าเกิดไฟดับน้ำไม่ไหลจริง ๆ ล่ะ?”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลนะ ที่รักแค่ดูแลร่างกายให้ดีก็พอ เรื่องอื่นให้ผมจัดการเอง”
เมื่อมีโจวจิ่งเหออยู่ ลู่จ้าวจ้าวแทบไม่ต้องคิดอะไรเลย ทุกครั้งที่เธอกำลังคิดว่าอยากได้อะไร โจวจิ่งเหอก็มักจะรู้ตัวเป็นคนแรก แล้วนำของที่เธอต้องการมาให้
เขาไม่เพียงกลายเป็นดวงตาของเธอ แต่ยังรู้ใจเธอราวกับมีตาทิพย์
ลู่จ้าวจ้าวกอดโจวจิ่งเหออย่างนุ่มนิ่ม รู้สึกอยากจูบเขามากเป็นพิเศษ เธอจึงยกมือขึ้นลูบใบหน้าเขา เธอมองเห็นแสงสว่างได้ราง ๆ และแยกแยะสีดำได้
โจวจิ่งเหอเข้าใจท่าทางของเธอ จึงจงใจก้มตัวลง รอให้ริมฝีปากอุ่น ๆ ประทับลงบนแก้ม ก่อนจะจูบตอบ
“อืม……”
ลู่จ้าวจ้าวแค่อยากจูบเบา ๆ สักครั้ง แต่โจวจิ่งเหอกลับโอบเอวเธอไว้กะทันหัน แล้วยกเธอขึ้นนั่งบนอ่างล้างหน้า มือหนึ่งเชยคางเธอ ก่อนจูบตอบอย่างหนักหน่วง
สำหรับโจวจิ่งเหอ การที่ลู่จ้าวจ้าวเป็นฝ่ายเริ่มก่อนย่อมเป็นสิ่งยั่วยวนใจอย่างมหาศาล เธอแค่กวักมือเรียกนิดเดียว เขาก็พร้อมจะพุ่งเข้าหาแบบหมดเนื้อหมดตัว