“กุ๊กกู๊ก!”
“กุ๊กกู๊ก!”
“ถังหูลู่ ถังหูลู่! ไม้ละ 5 หยวน ซื้อ 2 ไม้!”
“เดินช้า ๆ หน่อยสิ วิ่งเร็วขนาดนั้นทำไม ไม่รู้หรือไงว่าวันนี้ฝนตก! ถ้าลื่นล้มขึ้นมาจะทำยังไง!”
“คุณย่า คุณย่า หนูอยากกินถังหูลู่!”
“ป้าหลี่ วันนี้กินขาหมูเหรอ”
“ลูกชายกับลูกสะใภ้กลับมาน่ะ พวกเขาชอบ เลยซื้อกลับไปตุ๋นกินสักขาหนึ่ง”
ลู่จ้าวจ้าวตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม ราวกับอยู่ในตลาดที่คึกคักรื่นเริง รอบตัวมีแต่เสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องเรียกลูกค้า
ทันทีที่ลืมตา แสงสว่างเจิดจ้าพร้อมภาพเงาคมชัดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ
สิ่งที่เห็นคือท้องฟ้าสีครามสดใส เมฆขาวสะอาดตา ต้นหลิวไหวเอนแผ่วเบา และดอกบัวสีชมพูขาวที่เบ่งบานอยู่ริมแม่น้ำ
เธอมองทุกสิ่งตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนยกมือขึ้นบังตาอย่างไม่อยากเชื่อ หลังจากคุ้นชินกับความมืดแล้ว มือของเธอก็สั่นเทาขณะค่อย ๆ แง้มออก
สายตาที่พร่าเลือนค่อย ๆ กลับมารวมตัวและจับภาพได้ชัดเจน สีสันที่เคยเป็นเพียงปื้นเลือนรางค่อย ๆ แจ่มชัด สดใส และมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง
รูม่านตาของลู่จ้าวจ้าวเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน สั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ เธออยากบอกข่าวนี้ให้โจวจิ่งเหอรู้ทันที แต่พอเอื้อมมือไปข้างตัว สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ร่างกายอบอุ่นแข็งแรง หากเป็นที่วางแขนของเก้าอี้ไม้
เธอนิ่งอึ้งอีกครั้ง ก่อนจะรู้สึกหวาดกลัว
โจวจิ่งเหอไปไหนแล้ว?
ที่นี่คือที่ไหน?