สุดท้ายลู่จ้าวจ้าวก็สมใจ อยากซุกหน้าแนบกล้ามอกแผงใหญ่ของเขา แล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอด
สูดลึกถึงปอด
มือที่โอบเอวเธอกระชับแน่นขึ้นหลายส่วน โจวจิ่งเหอหมดหนทาง ทำได้เพียงประคองหน้าเธอขึ้นมาจูบอย่างจนใจ “ที่รัก อย่าซนสิ”
ถ้าจูบกันต่อ อาหารมื้อนี้ก็คงไม่ต้องทำแล้ว พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องออกเดินทางกันพอดี
“ไม่เอาน่า อยากกอดนี่”
ลู่จ้าวจ้าวออดอ้อนพลางกอดเอวเขาไว้ไม่ยอมปล่อย ร่างแนบชิดกับเขา พอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาก็ยังไม่ยอมคลายมือ แถมยังขยับถูไถอีกสองสามครั้ง
โจวจิ่งเหอสูดลมหายใจเฮือก หน้าผากมีเส้นเลือดปูดโปน สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากพักมือจากการทำอาหาร ยกเสื้อเธอขึ้นแล้วพาไปส่งถึงห้องน้ำ “ไปอาบน้ำก่อน”
ลู่จ้าวจ้าวเกาะกรอบประตูไม่ยอมปล่อย มองเขาด้วยแววตาน่าสงสาร “สามี~”
“เป็นเด็กดีนะ เดี๋ยวทำอาหารเสร็จแล้วจะไปอยู่เป็นเพื่อน”
ลู่จ้าวจ้าวหลุบตาลง “ก็ได้”
เธอเบะปาก ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างหงอย ๆ
ไม่นาน เสียงน้ำไหลซ่าก็ดังมาจากห้องน้ำ โจวจิ่งเหอทอดหมูกรอบชิ้นสุดท้ายเสร็จ พอได้ยินเสียงน้ำก็ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วเดินเข้าไป
ลู่จ้าวจ้าวเพิ่งสระผมเสร็จ จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็ทาบลงมา อีกฝ่ายมองเธอด้วยแววตาลึกล้ำ
เขาโอบเอวเธอแล้วพาเข้าไปในอ่างอาบน้ำด้านใน ลู่จ้าวจ้าวร้องตกใจ ก่อนจะถูกปิดปากด้วยจูบในวินาทีถัดมา
หลังฟ้ามืด ฝนก็เริ่มตก อุณหภูมิลดลงอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเพียงเลขหลักเดียวแล้ว ทั้งที่เพิ่งเดือนกรกฎาคม ซึ่งควรเป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของปี แต่อุณหภูมิกลับลดต่ำลงอย่างต่อเนื่อง