ลู่จ้าวจ้าวกำมีดสับเนื้อในมือแน่น มองเด็กชายทีหนึ่ง แล้วมองหลินซู่เจียงอีกที ก่อนจะรีบใช้ความคิด
ตอนกลางวัน เธอพบว่าพวกผู้กลายพันธุ์เข้าออกโรงพยาบาลชุมชนกันไม่ขาด พอใกล้บ่ายแก่ ๆ โรงพยาบาลชุมชนก็มีแต่คนออก ไม่มีคนเข้า บางทีที่นั่นอาจเป็นที่ซ่อนตัวที่ดี
หลินซู่เจียงกับหญิงวัยกลางคนไว้ใจไม่ได้ทั้งคู่
ลู่จ้าวจ้าวรีบใช้ผ้าห่อ “เนื้อ” บนแผง แล้วกอดไว้ในอ้อมแขน ก่อนบอกหญิงวัยกลางคนว่า “ฉันเห็นคุณหมิงเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว จะไปดูเขาหน่อย”
หญิงวัยกลางคนชะงัก เด็กชายเองก็นิ่งอึ้งไป จากนั้นก็จ้องเธอเขม็งด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด แล้วร้องไห้โฮขึ้นมาทันที “ไม่เอา ไม่เอา พี่สาวกลับบ้าน”
“พี่สาวกลับบ้าน”
ลู่จ้าวจ้าวไม่สนใจเขาเลย หันไปพูดกับหญิงวัยกลางคนว่า “ฉันไปดูคุณหมิง ก็เพื่อให้คืนนี้นัดดูตัวสำเร็จ จะได้สร้างความประทับใจที่ดีไว้ก่อน คุณคงไม่คัดค้านหรอกใช่ไหม?”
สีหน้าของหญิงวัยกลางคนบิดเบี้ยวประหลาด หลินซู่เจียงเองก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะเลือกซ่อนตัวอยู่ในโรงพยาบาล
ถึงอย่างไร แม้ช่วงบ่ายจะไม่มีผู้กลายพันธุ์เข้าไปในโรงพยาบาล แต่พอตกกลางคืนก็จะมีผู้กลายพันธุ์มาพักค้างอยู่ข้างใน
“คุณไม่พูดอะไร ฉันก็ถือว่าตกลงแล้วนะ”
ลู่จ้าวจ้าวอุ้มของห่อผ้าแล้ววิ่งไปทางโรงพยาบาล พอถึงหน้าประตูก็หยุดชะงัก ตรวจดูว่ามีป้ายห้ามทะเลาะวิวาทติดอยู่ด้านบนจริง ๆ แล้วจึงก้มหน้าพุ่งเข้าไปสุดแรง
ในเมื่อเป็นกฎ ก็ต้องทำตามให้ได้
หญิงวัยกลางคนอุ้มเด็กชายเดินจากไปด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว หลินซู่เจียงกับเซี่ยหว่านชิวสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแยกย้ายเก็บของเตรียมกลับ