“เลวจริง ๆ!”
หลี่กุ้ยเฟินด่ากราด
เสบียงทั้งหมดของชั้น 12 ถูกหักไปจนหมด ที่บ้านไม่ได้ขาดแคลนอาหารพวกนี้ก็จริง แต่ของของตัวเองกลับถูกคนอื่นแย่งไปหน้าตาเฉย ทำให้เธออัดอั้นจนแทบระเบิด
หลี่กุ้ยเฟินติดต่อเพื่อนสนิทหลายคน พอรู้ว่าบ้านของพวกเธอตุนอาหารไว้พอกินได้เกินหนึ่งเดือน ก็โล่งใจขึ้น
จากนั้นก็รีบไปถามเสี่ยวโจวว่าของที่บ้านมีพอกินหรือเปล่า
โจวจิ่งเหอตอบว่า “ที่บ้านเตรียมไว้เยอะครับ”
“งั้นก็ดีแล้ว เจ้าพวกภารโรงนี่ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน อาศัยว่าตอนนี้ไม่มีใครมาควบคุม ถึงได้กล้าหักเสบียงของพวกเรา ถ้าปล่อยให้ทำแบบนี้ต่อไป ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“คราวหน้าถ้าภารโรงมาอีก ก็เคาะกำแพงเรียกนะ เดี๋ยวฉันให้ลูกออกมาจัดการเอง”
หลี่กุ้ยเฟินทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะติดต่อคนอีกหลายคนอย่างเดือดดาล เตรียมลงไปหาภารโรงที่ชั้นหนึ่ง
ลู่จ้าวจ้าวเป็นห่วงเล็กน้อย “ป้าลี่จะโดนรังแกหรือเปล่า”
โจวจิ่งเหอกุมมือเธอไว้ แล้วตอบหนักแน่นว่า “ไม่หรอก”
ฝนตกหนักต่อเนื่องมาหกเจ็ดวัน ถนนด้านนอกถูกน้ำท่วมหมด พวกภารโรงจึงต้องพักอยู่ในห้องพักพนักงาน ห้าหกคนเบียดกันในห้องเดียว ต่างก็มีเรื่องคับข้องใจอยู่ในใจ
โดยเฉพาะที่เจ้าของห้องยังเรียกร้องให้พวกเขาออกไปเสี่ยงตาย
ชีวิตของเจ้าของห้องมีค่า แล้วชีวิตของภารโรงไม่มีค่าหรือไง?
“ฉันว่าก็ควรทำแบบนี้แหละ ให้พวกเจ้าของห้องเข้าใจตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าข้างนอกวุ่นวายไปหมดแล้ว”