หลี่เหมิ่งหายตัวไป คนที่ก่อเรื่องวุ่นวายในอาคารมาตลอดสามวันกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความกร่างของพวกหวงเหมา
ตลอดสามวันมานี้พวกเขาได้กินจนหนำใจ ยิ่งลงมือทำอะไรก็ยิ่งโหดเหี้ยม ตามหลี่เหมิ่งไปอยู่ในห้องของเจียงเพ่ยด้วย
ส่วนเจียงเพ่ยแทบไม่เหลือสภาพความเป็นคน ใบหน้าบวมแดง ริมฝีปากแห้งแตก เสื้อผ้าขาดวิ่น นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง
มีเพียงเสิ่นเจียเหยาที่อาศัยจังหวะที่หวงเหมากับพวกอีกสามคนออกไป ล็อกประตูจากด้านใน เอาโต๊ะขวางไว้หน้าประตู ถึงกล้าเข้าไปในห้องของเจียงเพ่ยและป้อนน้ำให้เธอเล็กน้อย
เธอมองสภาพของเจียงเพ่ยที่แทบไม่ต่างจากผีสางแล้วก็รู้สึกหนาวเหน็บในใจ «นี่คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?»
เจียงเพ่ยพูดไม่ออก ได้แต่หลั่งน้ำตาเงียบ ๆ หากย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนได้ เธอจะไม่ออกจากบ้านอีกเด็ดขาด
ความรู้สึกที่เสิ่นเจียเหยามีต่อเธอถูกสูบจนหมดแล้ว หลายวันมานี้ตัวเธอเองก็ลำบากไม่แพ้กัน ข้าวของในบ้านถูกคนพวกนั้นกวาดไปจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว เธอได้ดื่มน้ำไปเพียงเล็กน้อย จนหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว
แม้เธอจะดิ้นรนต่อต้านสุดชีวิต แต่คนพวกนั้นก็ยังพังประตูเข้ามาได้ แววตาเธอฉายความเคียดแค้น คนที่เธอแค้นยิ่งกว่าใครก็คือคนตรงหน้า
«เพ่ยเพ่ย ฉันเสียใจจริง ๆ ที่พาเธอกลับมา»
แต่เธอทำใจมองอีกฝ่ายตายไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ เธอยังใจแข็งไม่พอ ยังแข็งแกร่งไม่พอ
หวงเหมากับพวกอีกสามคนไม่ได้มีฝีมืออะไรนัก แต่หลังจากถูกเลี้ยงจนความทะเยอทะยานพองโต พวกเขาก็ยังบุกไปแย่งของคนอื่นอย่างอุกอาจ จนถูกบรรดาลูกบ้านที่รวมตัวกันรุมซ้อมจนน่วม