หนานโม่พยักหน้า เดินไปเปิดกล่องยา หยิบของที่ต้องใช้มาวางเรียงทีละอย่าง จากนั้นก็นั่งยองลงตรงหน้าแผล
แผลไม่ลึก ยังไม่ถึงขั้นต้องเย็บ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นแผลจากมีดสั้น ต้องฆ่าเชื้อให้ดี
เขาไม่ส่งเสียง เส้นเลือดบนแขนปูดขึ้นชัดเจน
พอเขาเจ็บ เธอก็ไม่กล้าออกแรง
ทั้งที่คนเจ็บคือจี้เจาหลิน แต่คนที่เหงื่อท่วมศีรษะกลับเป็นหนานโม่
ในที่สุดก็พันผ้าก๊อซปิดแผลเสร็จ เธอมัดปลายผ้าเป็นโบสวยงาม
ขั้นตอนนี้ยาวนานพอให้เธอเตรียมใจจนพร้อม อยากเอ่ยถามว่าเขายังเกลียดเธออยู่หรือไม่
หลังเกิดเรื่องเมื่อครั้งนั้น เธอก็ไม่ได้พบหน้าเขาอีกเลย
ช่องทางติดต่อทั้งหมดถูกลบและบล็อก ข่าวคราวเกี่ยวกับเขาส่วนใหญ่เธอรู้จากรายงานข่าว
จี้เจาหลิน ผู้กุมอำนาจแห่งกลุ่มจี้เซกิ ทำลายสถิติประวัติศาสตร์บนทำเนียบมหาเศรษฐีฟอบส์
บริษัทลูกหลายแห่งภายใต้กลุ่มจี้เซกิเข้าจดทะเบียนในตลาดแนสแด็กพร้อมกัน
กลุ่มจี้เซกิสนับสนุนงานวิจัยวิทยาศาสตร์พื้นฐานอย่างเต็มที่ ยอดเงินบริจาคครั้งเดียวทำสถิติสูงสุดในประวัติศาสตร์การกุศลของจีน...
ยังมีอีกมากมาย เธอดาวน์โหลดข่าวเหล่านั้นเก็บไว้ ราวกับเป็นเกียรติยศที่ตัวเองได้รับ
สามปี ไม่สั้นไม่ยาว หากยังปล่อยวางไม่ได้ อย่างน้อยก็คงทำใจได้บ้างแล้วกระมัง
ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่โผล่มาช่วยชีวิตเธอที่สวนจิงเชิงได้ทันท่วงที
เขา...คงยังใส่ใจเธออยู่
หนานโม่เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย
“อุ๊ย! น้องหนานโม่!” โจวเสวียนเดินออกจากลิฟต์ ก้าวฉับ ๆ มาหาเธอ “เจาหลินไปรับคุณมาจริง ๆ ด้วย! ดีจังเลย!”
หนานโม่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ที่แท้ที่นี่ไม่ใช่บ้านของจี้เจาหลิน แต่เป็นบ้านของเขากับโจวเสวียน
เมื่อเดินเข้ามาใกล้ โจวเสวียนก็เห็นกล่องยา เสื้อเชิ้ตเปื้อนเลือด และผ้าก๊อซที่พันอยู่บนแขน
รอยยิ้มบนใบหน้าเธอจางหาย สีหน้าซีดเผือด “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!”
จี้เจาหลินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาสวม “คุณพูดถูก สวนจิงเชิงไม่ค่อยปลอดภัย เจอคนสติไม่ดีเข้า โชคดีที่คุณให้ฉันไปรับเธอ ไม่อย่างนั้นเธอคงตายแน่”
หนานโม่กลืนน้ำลาย “คุณโจวเป็นคนอยากให้ฉันมาหรือคะ”
จี้เจาหลินไม่แม้แต่จะเงยหน้า “แล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะ”
โจวเสวียนรีบอธิบาย “ที่นั่นสภาพแย่มาก ฉันดูแล้วอยู่ไม่ได้เลย พอดีฉันไม่มีเพื่อนที่จิงตูสักคน คุณมาอยู่ด้วยกันจะได้มีเพื่อนคุย แต่เจาหลิน คุณแน่ใจนะว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาล”
จี้เจาหลินตอบสั้น ๆ ว่า “ไม่ไป”
โจวเสวียนรู้จักเขาดี เมื่อเขาตัดสินใจแล้ว ต่อให้วัวเก้าตัวมาลากก็เปลี่ยนใจไม่ได้
“งั้นคุณก็รีบไปพักเถอะ น้องหนานโม่ ฉันพาไปที่ห้องนะ”
หนานโม่ถูกโจวเสวียนจูงไปยังห้องรับรองบนชั้นสามอย่างงุนงง
โจวเสวียนเปิดตู้เสื้อผ้า ข้างในมีเสื้อผ้าแขวนอยู่เต็มแน่น “พวกนี้เป็นของใหม่ทั้งหมด เลือกใส่ได้ตามสบาย แล้วก็...”
โจวเสวียนพาเธอไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง “อุปกรณ์อาบน้ำแปรงฟันมีครบ เป็นแบบใช้แล้วทิ้ง ถ้าคุณมีประจำเดือน ผ้าอนามัยอยู่ในตู้ใบนั้น”
“ที่ระเบียงมีตู้เย็นเล็ก ๆ ข้างในมีเครื่องดื่มกับน้ำเปล่า อ้อ ตู้ขนมอยู่ทางนี้ หิวเมื่อไรก็หยิบกินได้เลย”
“อีกอย่าง ห้องของฉันกับพี่ชายคุณอยู่ตรงข้ามนี่เอง ถ้ามีอะไรก็เคาะประตูได้เลย”
ความกระตือรือร้นและเอาใจใส่ของโจวเสวียนทำให้หนานโม่รู้สึกกดดันไม่น้อย
เธอเพิ่งรอดพ้นจากอันตรายมาได้ แน่นอนว่าต้องขอบคุณจี้เจาหลินที่ยื่นมือช่วย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอเต็มใจมาเป็น “เพื่อนคุย” ให้โจวเสวียน
เธอถูกมโนธรรมบีบให้อยู่ในสถานการณ์ที่ไปต่อก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ดี จำต้องเอ่ยคำว่า “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก แสดงออกด้วยการลงมือทำก็พอ” โจวเสวียนยิ้มพลางตบไหล่เธอเบา ๆ “บังเอิญพรุ่งนี้ป้าคนทำอาหารลางานพอดี อาหารทุกมื้อยกให้คุณจัดการนะ คุณ...ทำอาหารเป็นใช่ไหม”
มาอยู่บ้านคนอื่นก็ไม่ควรกินฟรีอยู่ฟรี ทำอาหารกับทำงานบ้านเป็นเรื่องที่ควรทำ
หนานโม่ไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้า “พรุ่งนี้เช้าคุณโจวอยากกินอะไรคะ”
โจวเสวียนเชิดคางขึ้น “กินอะไรก็ได้ แต่เปลี่ยนคำเรียกก่อน เรียกพี่สะใภ้สิ”
หนานโม่เรียกไม่ออก
นับตั้งแต่วันที่แน่ใจในความรู้สึกของจี้เจาหลิน เธอก็คิดไปตามเหตุผลว่าเธอคงไม่มีวันมีพี่สะใภ้
ต่อให้มี คนคนนั้นก็ควรเป็นเธอเอง
“งานแต่งยังไม่ได้จัด...” เธอพูดเสียงเบา
“แล้วไงล่ะ” โจวเสวียนลูบท้องตัวเอง “คุณกำลังจะเป็นอาแล้ว เรียกพี่สะใภ้สักคำจะฝืนใจอะไรนักหนา”
ยิ่งเจ็บปวดมาก รอยยิ้มก็ยิ่งเสแสร้ง “ฉันจะรอรับเงินเปลี่ยนคำเรียกจากคุณโจวนะคะ”
โจวเสวียนยิ้ม แต่แววตาไม่ได้ยิ้มตาม “ได้สิ เพื่อแลกกับคำเรียกพี่สะใภ้จากน้องสาว อยากได้เท่าไรก็ว่ามา ฉันให้เท่านั้น”
......
กลางดึก หนานโม่นอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง
เธอโทรวิดีโอไปหาเอดินบะระสายหนึ่ง พอวางสาย ในที่สุดก็เริ่มง่วง
จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงกระแสอุ่น ๆ ไหลออกมาจากช่วงล่าง
แย่แล้ว! ทำไมครั้งนี้ถึงมาก่อนตั้งหลายวัน!
เธอรีบลุกขึ้นตรวจดู โชคดีที่เปื้อนแค่กางเกงชั้นใน
หลังจากล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ท้องก็เริ่มปวดหน่วง ๆ ขึ้นมา
ในห้องไม่มีน้ำร้อน และเธอก็อยากดื่มอะไรอุ่น ๆ จริง ๆ จึงค่อย ๆ ย่องออกไป
ประตูห้องฝั่งตรงข้ามปิดสนิท
เธอชะงักฝีเท้า พลางนึกว่าเวลานี้พี่ชายกำลังกอดภรรยากับลูกนอนหลับสบายอยู่หรือเปล่า
ลิฟต์มีเสียงขณะทำงาน เธอจึงไม่ใช้ แต่เดินลงบันไดไปแทน
ไฟสลัว เธอเปิดไฟฉายในโทรศัพท์มือถือ แล้วค้นหากาต้มน้ำหรือกระติกน้ำร้อนในห้องครัวอันกว้างขวาง
มองจนทั่วแล้ว เคาน์เตอร์สะอาดเอี่ยม ไม่มีอะไรเลย
ปกติพวกเขาไม่ดื่มน้ำร้อนกันหรือไง กระเพาะทำจากเหล็กหรือเปล่า
“แอบย่องทำอะไรอยู่”
หนานโม่สะดุ้งกับเสียงทุ้มต่ำ พอหันกลับมาเท้าซ้ายก็สะดุดเท้าขวา ร่างกายหงายหลังไปตรง ๆ
จี้เจาหลินไวกว่ามาก เขาคว้าเอวเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัว
แสงไฟฉายส่องไปที่ใบหน้าของเขา โครงหน้าคมชัด เงาบนใบหน้าก็ลึก พูดตามตรง ดูไม่เหมือนมนุษย์เลย
หนานโม่ยังขวัญเสียไม่หาย เธอย้อนถาม “ตกลงใครกันแน่ที่แอบย่องอยู่”
เขาไม่พูดอะไร ได้แต่จ้องเธอนิ่ง ๆ
เอวของเธอเล็กเสียจนมือหนึ่งแทบโอบได้หมด ทว่าอุณหภูมิที่ส่งผ่านมายังฝ่ามือเขากลับเย็นเฉียบ
“พี่คะ?”
คำเรียก “พี่” ดึงสติของเขากลับคืนมา
จี้เจาหลินปัดมือที่เธอยกโทรศัพท์ไว้ลง แล้วเปิดสวิตช์บนผนังด้านหลังเธอ ไฟในห้องครัวสว่างขึ้น
“ดึกดื่นไม่ยอมนอน มาหาอะไรในครัว” เขาถามด้วยใบหน้าเย็นชา
เธอตอบตามตรง “อยากดื่มน้ำร้อนค่ะ ในห้องไม่มีน้ำร้อน”
จี้เจาหลินรู้ดีว่าเธอจะอยากดื่มอะไรอุ่น ๆ ในสถานการณ์แบบไหน
เขาจึงเดินไปกดน้ำร้อนจากเครื่องกดน้ำในห้องอาหาร แล้วขากลับก็โยนรองเท้าแตะขนฟูคู่หนึ่งลงบนพื้น
“ดื่มเสร็จแล้วก็ปิดไฟ”
พูดจบ เขาก็เดินไปยังโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วปล่อยให้ตัวเองจมหายไปในเงาสลัว
เสื้อที่เขาสวมยังคงเป็นตัวเดิมที่เปื้อนเลือด
เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ได้อาบน้ำ และไม่ได้กอดภรรยากับลูกเข้านอน
หนานโม่ถือแก้วกระดาษ จิบน้ำร้อนจนหมดทีละคำ
พอปิดไฟในห้องครัวแล้ว เธอก็เดินไปถึงเชิงบันได ก่อนหันกลับไปมองทางห้องนั่งเล่น “พี่รีบพักผ่อนนะคะ”
จี้เจาหลินงอนิ้วที่คีบซิการ์เล็กน้อย ไม่ได้ตอบ แต่จ้องแผ่นหลังของเธอที่เดินขึ้นชั้นบน
ตอนนั้นเอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออก โจวเสวียนในชุดนอนผ้าไหมสีขาวเดินออกมา
จี้เจาหลินวางซิการ์ที่ยังไม่ได้จุดลง “ยังไม่นอนอีกเหรอ”
โจวเสวียนนั่งลงบนโซฟาอีกตัว “ฉันออกมาแล้วเห็นว่าน้องหนานโม่ไม่อยู่ในห้อง เลยนึกว่าเธอมีเรื่องอะไร ไม่คิดเลยว่าจะลงมาคุยกับคุณ”
“เธอมีประจำเดือน ลงมาหาน้ำร้อนดื่ม” เขาบอกตามจริง
“อ้อ ฉันสะเพร่าเอง พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอาเครื่องกดน้ำไปติดไว้ในห้องเธอ...เจาหลิน ย้ายไปนอนชั้นสามเถอะ ฉันรู้ว่าคุณยังตัดใจจากเธอไม่ได้”
จี้เจาหลินเลิกเปลือกตาขึ้น “ย้ายไปชั้นสาม?”
โจวเสวียนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ได้ให้ไปนอนเตียงเดียวกัน ฉันยอมให้คุณนอนเตียงพับสักสองสามวัน แบบนี้จะได้อยู่ใกล้เธอขึ้น”