ตอนลู่จิ่งชวนกับซูเนี่ยนเหอมาถึงหน้าห้องส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้า ก็พบครอบครัวของชีฉางเฟิงที่เพิ่งมาถึงได้ไม่นานพอดี
“คุณอาชี คุณน้าฮุ่ย”
ลู่จิ่งชวนกับซูเนี่ยนเหอเดินเข้าไปทักทายเลขาฯ ชีกับภรรยา
“จิ่งชวน เสี่ยวซู พวกคุณก็มาถึงเมื่อกี้เหมือนกันเหรอ?”
หลังจากทักทายกันสองสามประโยค หลินอีนั่วก็เดินออกมาจากห้องส่วนตัวพร้อมกับพ่อแม่
หลินจงซวินกล่าวว่า “บังเอิญจริง ๆ มาถึงพร้อมกันหมดเลย! มา ๆ เชิญข้างใน!”
หลินอีนั่วเดินไปหาซูเนี่ยนเหอแล้วคล้องแขนเธอไว้ทันที ก่อนจะชมว่า “วันนี้เธอสวยมาก!
ทำงานมาทั้งวันแล้วทำไมเครื่องสำอางยังไม่หลุดเลย? ใช้รองพื้นยี่ห้ออะไรเหรอ?”
ซูเนี่ยนเหอฉวยโอกาสโฆษณา “ของกลุ่มบริษัทลู่ ครบทั้งชุดเลย”
หลินอีนั่วร้อง “ว้าว~ ต้องอวดกันขนาดนี้เลยเหรอ? เธอตั้งใจแต่งหน้ามาใหม่เพื่อโฆษณาให้ฉันดูใช่ไหม?”
ซูเนี่ยนเหอตอบ “ใช่ แล้วก็เอาชุดทดลองมาให้เธอด้วย อยู่ในรถ กินข้าวเสร็จแล้วจะเอาให้”
หลินอีนั่วว่า “ชุดทดลองเหรอ? คุณนายลู่ ถ้าพูดออกไปแบบนี้เดี๋ยวก็โดนหาว่าขี้เหนียวหรอก!”
ซูเนี่ยนเหอตอบ “ชุดทดลองขนาดเดียวกับสินค้าจริง เอามาหลายชุดเลย แบบนี้ไม่ขี้เหนียวแล้วใช่ไหม?”
หลินอีนั่วว่า “แบบนี้ค่อยสมกับเป็นเธอหน่อย!”
ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันพลางเดินตามผู้ใหญ่เข้าไปในห้องส่วนตัว โดยไม่สนใจสายตาของชายหนุ่มสองคนข้างกายเลยสักนิด
ชีฉางเฟิงทำปากยื่น บ่นกับลู่จิ่งชวนว่า “นายดูสิ ดูเข้าสิ ภรรยานายทำภรรยาฉันกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?
เมื่อกี้หลินอีนั่วไม่แม้แต่จะชายตามองฉันเลย!”
ลู่จิ่งชวนพูดเรียบ ๆ ว่า “เธอก็ไม่ได้มองฉันเหมือนกัน”
“ชิ!” ชีฉางเฟิงถลึงตาใส่เขา “มันจะเหมือนกันได้ยังไง?”