หนิงหนิงที่กำลังเล่นอยู่ข้าง ๆ กับลู่ซิงเหยาเงยหน้าขึ้น แล้วจู่ ๆ ก็เห็นจอภาพปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของซูเนี่ยนเหอ
ซูเนี่ยนเหอกำลังก้มหน้าพิมพ์ตอบข้อความของตงจื้อเชียง
【ไม่ต้องใส่ใจมากนัก หลังเลิกงานทุกวัน ระบบจะประมวลผลและซ่อมแซมช่องโหว่ตามปกติ อีกไม่นานช่องโหว่ก็จะค่อย ๆ ลดลงเอง
ส่วนเสียงบ่นของทุกคน การเปิดใช้ระบบใหม่ย่อมต้องเจอคำวิจารณ์มากกว่าการเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่เสียอีก
คุณแค่คอยดูแลให้ระบบทำงานตามปกติ อัปเดตส่วนต่าง ๆ ของฟังก์ชันให้เรียบร้อย หากเพื่อนร่วมงานมีปัญหาเฉพาะจุด ก็ค่อยวิเคราะห์และตอบคำถามเป็นรายกรณี
ไม่ต้องจัดอบรมเพิ่มแล้ว ยิ่งทำแบบนั้นก็มีแต่จะยิ่งถูกบ่น
อย่างมากก็สามเดือน ทุกคนก็จะใช้จนคล่องเอง】
ท่าทีสุขุมของซูเนี่ยนเหอทำให้ตงจื้อเชียงรู้สึกอุ่นใจ
แต่ที่ทำให้เขาอุ่นใจยิ่งกว่าคือฐานะภรรยาประธานบริษัทที่ซูเนี่ยนเหอปกปิดเอาไว้
ตงจื้อเชียงรู้ดีว่า ต่อให้หลี่หย่าหลินพาคนทั้งแผนกการเงินลุกฮือขึ้นมา เขาก็ไม่ต้องเป็นห่วงซูเนี่ยนเหอ
“ม่าม๊า มีคนด่าม่าม๊าเยอะเลยใช่ไหมคะ?”
เสียงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงของลูกสาวดังขึ้นข้างหูซูเนี่ยนเหออย่างกะทันหัน
เมื่อครู่หนิงหนิงเห็นซูเนี่ยนเหอถูกรายล้อมอยู่ในจอภาพ คนรอบข้างต่างชี้หน้าเธอพร้อมกับพูดจาไม่หยุด
หนึ่งในนั้นจงใจเล่นงานซูเนี่ยนเหออย่างเห็นได้ชัด แถมยังแสดงท่าทางหลายอย่าง
ข้างจอภาพมีตัวอักษรสองบรรทัดเขียนไว้ว่า 【เฝ้าดูสถานการณ์อย่างสงบ อยู่ร่วมกันโดยไม่ก่อเรื่อง】
ซูเนี่ยนเหอชะงักไปเล็กน้อย พอได้สติก็ถามว่า “จอภาพของหนิงหนิงซ่อมเสร็จแล้วเหรอ?”