คฤหาสน์เก่าตระกูลเซิ่ง เหอจิ้งซูนั่งประจันหน้ากับเหอจงและเซิ่งเหลียนเจี๋ย บรรยากาศค่อนข้างเคร่งขรึม
จนถึงตอนนี้เซิ่งเหลียนเจี๋ยเพิ่งรู้ว่า หลังจากเขากลับไปก่อนในงานเลี้ยงวันเกิดเซิ่งอีอีคืนนั้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
「ม่าม๊า หมายความว่าพวกคุณเจอเนี่ยนเนี่ยนที่จวี้ฝูโหลวเหรอ? เธอ...เธอไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม?」
แต่พอถามออกไป เขาก็กระแอมเบา ๆ สองครั้งทันที ซูเนี่ยนเหอไม่ได้เป็นอะไร คนที่เกิดเรื่องคือแม่ของเขาต่างหาก
เหอจิ้งซูถึงกับเป็นลมจนต้องเข้าโรงพยาบาล
เหอจงส่งสายตาตำหนิว่า ‘ลูกอกตัญญู’ ให้เขาไปทำความเข้าใจเอาเอง
เหอจิ้งซูไม่ได้โกรธคำถามของเซิ่งเหลียนเจี๋ย กลับพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
「เสี่ยวเจี๋ย ตระกูลหลินพูดแล้วว่า ขอแค่เด็กคนนั้นไปทักทายพี่ชายคนโตของประธานหลิน
ความร่วมมือระหว่างตระกูลเซิ่งกับตระกูลหลินก็จะดำเนินต่อได้ ได้ยินว่าเธอเชื่อฟังลูก เพราะฉะนั้นเรื่องนี้คงต้องให้ลูกออกหน้า」
เซิ่งเหลียนเจี๋ยไม่คิดเลยว่าซูเนี่ยนเหอจะยังมีตระกูลหลินเป็นที่พึ่งพิง
เหอจิ้งซูพูดกับเขาด้วยท่าทีเช่นนี้ ก็นับว่าไว้หน้าเขามากแล้ว
ในฐานะลูกชาย เขาเองก็ไม่ควรพูดอะไรอีก อย่างไรเสีย นี่เป็นธุรกิจของตระกูลเซิ่ง การทำให้ธุรกิจสำเร็จก็เป็นความรับผิดชอบของเขา
เพียงแต่เขากังวลว่าเรื่องนี้จะทำให้ซูเนี่ยนเหอลำบากใจ
「ม่าม๊า ลุง ผมไปคุยกับเนี่ยนเนี่ยนได้ แต่ไม่มั่นใจว่าเธอจะยอมแน่ ๆ พวกคุณเตรียมใจไว้ก่อนนะ」
เซิ่งเหลียนเจี๋ยเรียกเนี่ยนเนี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เหอจิ้งซูฟังแล้วรู้สึกอึดอัดใจ
ตั้งแต่เด็กเซิ่งเหลียนเจี๋ยก็คอยปกป้องน้องสาวคนนี้ มาถึงวันนี้ยังยืนอยู่ข้างเธอและพูดแทนเธออีก