เป็นปลาเค็มในสถาบันเวทมนตร์ชนชั้นสูง!

ตอนที่ 2 เผชิญสัตว์เวท

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไร้ความสามารถ พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ย่ำแย่จนน่าเวทนา ช่วงนี้เขาเอาแต่โดนซ้อม ไม่ก็เดินไปหาเรื่องให้โดนซ้อม

แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยสำนึก ยังคงวางอำนาจและทำตัวเสเพลเหมือนเดิม ความขัดแย้งระหว่างเขากับนักเรียนคนอื่น ๆ จึงทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อไม่นานมานี้ เจ้าของร่างเดิมเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้ ถึงได้ลวนลามธิดาคนที่สามของกษัตริย์องค์ปัจจุบันต่อหน้าผู้คน พยายามล่วงเกินเจ้าหญิง จนถูกเจ้าหญิงกับผู้ที่หมายปองนางรุมซ้อมปางตาย

“เฮ้อ...”

เซี่ยฟานหน้าดำคล้ำราวกับถ่าน

คุณชายผู้สูงศักดิ์ที่มีชื่อเดียวกับเขาคนนี้ เป็นเศษเดนมนุษย์อย่างแท้จริง

เขาแหงนหน้าถอนหายใจยาว ในใจทั้งสับสนทั้งจนปัญญา

เป็นอย่างที่คิด โชคของเขายังคงย่ำแย่เหมือนเดิม ไม่มีเรื่องดี ๆ ตกถึงท้องเลยสักอย่าง

เมื่อกวาดตามองรอบตัว เขาก็พบว่าตอนนี้ตนถูกทิ้งไว้ในป่าแห่งนี้

“ฉันจำได้ว่านี่เป็นการฝึกภาคสนาม นักเรียนชั้นปีหนึ่งทุกคนต้องทำภารกิจในป่าแห่งนี้”

ทุกปี สถาบันจะจัดการฝึกภาคสนามให้นักเรียนชั้นปีหนึ่ง นับเป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของสถาบัน

ภายใน 10 วัน นักเรียนต้องรวมกลุ่มกัน กลุ่มละ 4 คน ออกไปเอาชีวิตรอดในป่าและทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายเพื่อเก็บคะแนน ในช่วงท้ายของการฝึก คนที่ได้อันดับต้น ๆ จะได้รับรางวัลมากมาย

ในทางกลับกัน คนที่ได้อันดับท้าย ๆ จะถูกลงโทษ

ไม่มีใครรู้ว่าบทลงโทษนั้นคืออะไร

ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมจะถูกนักเรียนชายสามคนที่จับกลุ่มด้วยกันลอบเล่นงาน แล้วทิ้งไว้ในป่า

จากนั้นเซี่ยฟานก็มาเกิดใหม่และเข้าครอบครองร่างนี้

เซี่ยฟานก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่พบแผลชัดเจน มีเพียงรอยขีดข่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น

“ไม่มีแผล แล้วตายได้ยังไง?”

บางทีอาจถูกวางยาพิษ หรือไม่ก็ถูกลอบสังหารด้วยเวทมนตร์ลึกลับบางอย่าง

แต่นี่แสดงให้เห็นว่า

เจ้าของร่างเดิมทำตัวสารเลวจนมีคนอยากฆ่า ถึงขั้นยอมเสี่ยงโดนตระกูลขุนนางกำจัดก็ยังลงมือ

“เฮ้อ... แล้วต่อจากนี้ฉันจะอยู่ในสถาบันยังไงเนี่ย... หรือจะให้ฉันทำความดีชดใช้แทนเจ้าของร่างเดิมหรือไง?”

เซี่ยฟานปวดหัวแทบระเบิด

ไม่สนใจเรื่องอื่น เซี่ยฟานเริ่มทำความเข้าใจความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หรือก็คือข้อมูลของร่างนี้

ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียง “ฟึ่บ!” ดังขึ้น ก่อนแผงข้อมูลสามมิติจะปรากฏตรงหน้า

“โอ้!”

เซี่ยฟานเงยหน้ามอง ดวงตาพลันเป็นประกาย

“นี่มันพรพิเศษไม่ใช่เหรอ?”

จริงด้วย เซี่ยฟานตบหน้าผากตัวเองแล้วนึกขึ้นได้

เขาเป็นคนที่มาเกิดใหม่ ตามหลักแล้วก็ควรจะมีพลังโกงติดตัวสักหนึ่งหรือสองอย่างสิ!

“ฮ่า ๆ ๆ ฉันว่าแล้ว!”

เขากวาดตามองแผงข้อมูล เห็นรายละเอียดต่าง ๆ ของตัวเอง รวมถึงสภาพร่างกาย แต่ก็ไม่ได้มีแค่นั้น

[ชื่อ: เซี่ยฟาน ลิปส์]

[เพศ: ชาย]

[อายุ: 18 ปี]

[ตำแหน่ง: ยังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพ]

[พละกำลัง: 8]

[พลังเวท: 5]

[โชค: 6]

[พรสวรรค์เวทมนตร์: F]

[ความสามารถ:

เวทมนตร์ขั้นต้น: ลูกไฟเลเวล 3, ลูกบอลน้ำเลเวล 2, แสงสว่างเลเวล 5, เสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายเลเวล 1, ลักขโมยเลเวล 9

เวทมนตร์ขั้นกลาง: ไม่มี

เวทมนตร์ขั้นสูง: ไม่มี

เวทมนตร์ขั้นสุดยอด: ไม่มี

เล่นแร่แปรธาตุ: เลเวล 2

วิชากระบี่ขั้นต้น: เลเวล 1]

[การประเมิน: เศษสวะด้านเวทมนตร์ที่ไม่ประสบความสำเร็จสักอย่าง นักเล่นแร่แปรธาตุปลายแถว นักกระบี่ปลายแถว มือใหม่หัดลักขโมย]

เซี่ยฟานอดกระตุกมุมปากไม่ได้ ลักขโมยเลเวล 9? เก่งกว่าความสามารถอื่นตั้งเยอะ ไปทำอะไรมากันแน่? ในความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยนี่นา

“หรือว่าความทรงจำของฉันจะขาดหายไป?”

แล้วยังแสงสว่างเลเวล 5 อีก พอมาอยู่คู่กับการลักขโมยแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งพิลึก

เมื่อไล่ดูตั้งแต่ต้นจนจบ เซี่ยฟานก็มั่นใจว่า

เจ้าของร่างเดิมเป็นพวกไม่เอาไหน ส่วนเขาเองนอกจากแผงข้อมูลนี้แล้ว ก็ไม่มีพรพิเศษหรือพลังโกงอะไรอีก

พูดอีกอย่างก็คือ เขายังคงเป็นคุณชายขี้เกียจคนเดิม ประเภทที่ถ้าขาดพ่อไปก็แทบหายใจไม่ออก

เซี่ยฟานนึกในใจ แผงข้อมูลกะพริบสองสามครั้งแล้วหายวับไปอย่างรวดเร็ว

“เหนื่อยใจชะมัด”

เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือการจบการฝึกภาคสนามครั้งนี้ให้ได้

ตั้งแต่เริ่มฝึกจนถึงตอนนี้ผ่านไปแล้ว 5 วัน วันนี้เป็นวันที่ 6

ตอนนี้เซี่ยฟานถูกเพื่อนร่วมทีมทิ้งไว้ จะให้คนไร้ความสามารถอย่างเขาทำภารกิจให้สำเร็จด้วยตัวคนเดียวคงเป็นไปไม่ได้ เว้นแต่จะเป็นนักเรียนอันดับหนึ่งของชั้นปี

เขาต้องหาทีมที่พอจะเข้าร่วมได้ แล้วเก็บคะแนนไปด้วยกัน

ระหว่างการฝึก ย่อมเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ และทำให้สมาชิกในทีมลดลงกลางคัน

นักเรียนที่พลัดหลงสามารถขออนุญาตเข้าไปอยู่ในทีมที่สมาชิกขาดได้

การขาดสมาชิกทำให้ภารกิจยากขึ้นมาก แต่ก็หมายความว่ามีคนแบ่งคะแนนน้อยลงหนึ่งคน อีกสามคนที่เหลือจึงได้คะแนนมากขึ้น

เซี่ยฟานต้องคิดหาทางทำให้คนอื่นยอมรับคนไร้ความสามารถอย่างเขาให้ได้

“ลองเดินหาแถวนี้ก่อนแล้วกัน ถ้าเจอคนอื่นค่อยว่ากัน”

เซี่ยฟานลุกขึ้น ปัดฝุ่นบนตัว แล้วสอดแผ่นหินใส่กระเป๋าก่อนออกเดินทาง

เขาเดินวนไปวนมาอยู่นานเท่าไรก็ไม่รู้

เซี่ยฟานที่หมดแรงหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาใช้มือพยุงลำต้น เหงื่อท่วมหน้า

“เฮ้อ... ทำไมไม่เจอใครเลยนะ!”

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าป่าที่ใช้ฝึกนั้นกว้างใหญ่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้ เดินยังไงก็ไม่เจอคน

บางทีอาจเกี่ยวกับเพื่อนร่วมทีมทั้งสามคนด้วย พวกนั้นคงทิ้งเขาไว้ในที่ห่างไกลผู้คนมากพอ

“ไม่ไหวแล้ว นั่งพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวค่อยเดินต่อ”

ร่างกายของเจ้าของเดิมอ่อนแอจริง ๆ อ่อนแอจนเกินจะเชื่อ

แม้ชาติที่แล้วเขาจะไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แถมยังทำงานหนัก แต่ก็ไม่เคยหมดสภาพขนาดนี้

“เหมือนค่าเฉลี่ยพละกำลังจะอยู่ที่ 12 แต่เจ้าของร่างเดิมมีแค่ 8...”

นี่แหละผิวบางของจริง

เด็กทั่วไปที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปียังอาจแข็งแรงกว่าเขาด้วยซ้ำ

ขณะที่เซี่ยฟานนั่งลงอย่างกลัดกลุ้ม ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังมาจากส่วนลึกของป่า

“หืม?”

เขาเช็ดเหงื่อบนหน้าแล้วเงยหน้ามองไปทางนั้น

เห็นฝูงนกและสัตว์ปีกในป่าไกลออกไปแตกตื่นบินหนีกระจัดกระจาย แว่วเสียงฝีเท้ากระทืบพื้นดังมาเป็นระยะ

เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เขายังได้ยินเสียงคนหลายคนตะโกน

“ขวางมันไว้! คราวนี้ห้ามปล่อยให้มันหนีไปได้!”

“เร็วเข้า!”

เซี่ยฟานรู้สึกใจไม่ดี

พุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลสั่นไหว ก่อนจะถูกเงาดำร่างใหญ่เหยียบย่ำจนราบ

“ฮึ่ก! ฮึ้ย!”

หมูป่าตัวหนึ่งพุ่งทะลุพุ่มไม้ออกมา แล้วตรงดิ่งเข้าใส่เซี่ยฟาน!

“บ้าเอ๊ย!!!”

เซี่ยฟานตกใจจนผุดลุกขึ้นจากพื้น แล้วหันหลังวิ่งหนีทันที!

หมูป่าดูเหมือนจะล็อกเป้าเซี่ยฟานที่กำลังหนี รูจมูกพ่นลมหายใจสีขาวออกมาสองสาย ก่อนจะพุ่งทะยานราวกับเครื่องยนต์ตัวจิ๋ว! ไม่มีอะไรขวางมันได้!

“โฮก!!!”

เสียงคำรามดุจสัตว์ป่าดังขึ้น เซี่ยฟานสาวเท้าวิ่งสุดชีวิต น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

“อย่านะ!”

ด้านหลังหมูป่ายังมีชายหญิงวัยหนุ่มสาวอีกสามคนตามมา ชายหนุ่มร่างกำยำวิ่งไล่ตามมาติด ๆ พร้อมขวานในมือที่วาดแสงเย็นวาบราวกับดาวตก

“นั่นใครน่ะ?”

หญิงสาวที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามยอดไม้เห็นเด็กหนุ่มถูกหมูป่าไล่ล่า จึงถามด้วยความสงสัย

จากนั้นนางก็เลือกตำแหน่งเหมาะ ๆ แล้วทิ้งตัวลงบนกิ่งไม้เบา ๆ ก่อนจะง้างคันธนู สายธนูตึงขึ้น ขณะลูกศรเวทมนตร์ก่อตัวขึ้นในมือ

“สายลมเสรีเอ๋ย จงแปรเปลี่ยนเป็นลูกศร! เวทมนตร์ขั้นต้น—ศรลม!”

“ฟิ้ว!”

ลูกศรแหวกอากาศ พุ่งทะลุหัวไหล่ของหมูป่า!

“อ๊าก!!!”

หมูป่าส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดสาดกระเซ็น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป