ปอปอกับสมาธิ์ส่งเสียงตอบรับเบา ๆ เช่นกัน รับปากทำตามที่อูจิ้นเยว่ขอ
ระหว่างทางมีเจ้าตัวเล็กทั้งสองคอยช่วย ไม่นานเธอก็มาถึงขอบโซนหมอก
พอเห็นหมอกหนาทึบอีกครั้ง ความรู้สึกของเธอก็ซับซ้อนอยู่บ้าง
เธอคิดว่าหลังจากจากไปคราวก่อน คงต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะได้กลับมา
ไม่คิดเลยว่าเพิ่งผ่านไปวันเดียว เธอก็กลับมายืนอยู่ที่นี่อีกแล้ว
อูจิ้นเยว่หยิบอาหารออกมา แบ่งให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองส่วนหนึ่ง
กินให้อิ่มก่อนถึงจะมีแรงทำงาน
ปอปอกินซาลาเปาไส้ถั่วแดงอย่างร่าเริง หัวเล็ก ๆ ผงกขึ้นลง
สมาธิ์ก็ประคองซาลาเปาไส้ถั่วแดงไว้ ใช้มือฉีกกินทีละเส้น
อูจิ้นเยว่ดื่มน้ำแร่ตามขนมปังที่กินลงไปจนหมด จากนั้นจัดของในเป้ให้เรียบร้อย
เมื่อแน่ใจว่าเรือไม้ถูกวางไว้ช่องแรกของเป้แล้ว เธอก็หิ้วเจ้าตัวเล็กทั้งสองขึ้นมา วางลงบนเป้
“จับเป้ไว้ให้แน่น เราจะเข้าไปแล้ว”
เธอยื่นมือเข้าไปในหมอก สัมผัสได้ถึงแรงดึงจากส่วนลึกของหมอก จึงหลับตาลง
โลกหมุนคว้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะพาเจ้าตัวเล็กทั้งสองตกตูมลงทะเลอีกครั้ง
“แค่ก ๆ แค่ก ๆ!”
แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกโยนลงทะเล แต่อูจิ้นเยว่ก็ยังสำลักน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้
วิธีเข้ามายังคงรุนแรงเหมือนเดิม
เธอเอาเรือไม้ออกจากเป้แล้วปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะบิดน้ำออกจากเสื้อผ้าแรง ๆ
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เธอก็หยิบหยกออกมาคล้องคอทันที
ปลาดำยักษ์ ปลาดำยักษ์ แกอยู่ไหน?
อูจิ้นเยว่รออยู่ห้านาที แต่ปลาดำยักษ์ก็ยังไม่โผล่มา
ในเมื่อไม่อยากเสียเวลา เธอจึงได้แต่หยิบอวนออกมาแล้วเหวี่ยงลงทะเลก่อน