พรหมลิขิตให้แต่งทหาร? งั้นฉันแต่งผู้ชายคนนี้!

ตอนที่ 3 เหมาะสมกันมากไหม?

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

กู้เสี่ยวซีกำลังกอดชามใบใหม่เอี่ยมอยู่ในครัว พลางยิ้มจนเหม่อ

เธอไม่เคยคิดเลยว่า ชามที่เธอเผลอทำแตกเมื่อครู่จะเข้าไปอยู่ในคลังของเก่าในมิติหยกห้อยคออย่างน่าประหลาด

จากนั้นเธอก็เห็นคลังของเก่ากับห้องจัดแสดงสินค้าใหม่เชื่อมต่อกันท่ามกลางแสงสีขาว แล้วเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นตาชั่งขนาดยักษ์

เห็นเพียงถาดตาชั่งที่วางชามแตกเอียงวูบ ก่อนเลื่อนไปยังถาดอีกฝั่ง

เพียงเปลี่ยนถาด ชามแตกก็กลายเป็นชามใบใหม่ในพริบตา

เมื่อแสงสีขาวจางหาย ชามใบใหม่ก็ปรากฏอยู่ในห้องจัดแสดงสินค้าใหม่ เธอเพิ่งยื่นมือออกไป ชามก็มาอยู่ในมือแล้ว

นี่มัน...มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!

เธอกลายเป็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์แล้วหรือเนี่ย!

ตื่นเต้น...ตื่นเต้นจังเลย!

มีชามใบใหม่โผล่มาใบเดียวก็ดูแปลก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจโยนชาม จาน และตะเกียบทั้งหมดในบ้านเข้าไปในคลังของเก่า

พอหยิบออกมาอีกครั้ง เครื่องครัวในบ้านก็เปลี่ยนไป สะอาดเอี่ยมใหม่เอี่ยมจนแทบสะท้อนเงาคนได้

ดูเงาวับและมีคุณภาพดีกว่าตอนเพิ่งซื้อมาเสียอีก!

หลังจากกวาดตามองรอบ ๆ เธอก็เปลี่ยนมีดทื่อ ๆ บนเขียงให้เป็นเล่มใหม่ด้วย

ต่อมาก็เป็นหม้อเหล็กใบใหญ่ที่บ้านใช้มานานยี่สิบกว่าปี กระติกน้ำร้อนใส่น้ำ ผ้าเช็ดครัวเก่า ๆ ขาด ๆ และตู้เก็บชามเก่าที่สลักลายจนทำความสะอาดยาก

พอเปลี่ยนของพวกนี้เสร็จ ห้องครัวก็เหมือนได้โฉมใหม่

แต่เธอไม่กล้าแตะอย่างอื่นแล้ว!

เธอต้มบะหมี่มาชามหนึ่ง ยกไปห้องรับแขก แล้วค่อย ๆ กินอย่างสบายใจ

ทันใดนั้น เสียงเคาะกะละมังอย่างเร่งร้อนก็ดังมาจากข้างนอก ต่อด้วยเสียงคนตะโกน

“ไฟไหม้! ไฟไหม้! บ้านคุณย่ากู้ไฟไหม้แล้ว...”

กู้เสี่ยวซีชะงักมือที่กำลังกินบะหมี่

คุณย่ากู้? นั่นไม่ใช่บ้านปู่กับย่าของเธอหรือ

ตามเรื่องราวในสองชาติก่อน ไฟนี้ไม่น่าจะไหม้อีกสามวันหรอกหรือ

อีกอย่าง คนจุดไฟก็คืออาสาม

เพราะเขาไปขอเงินย่า แต่ย่าไม่ให้

คราวนี้ทำไมถึงเกิดขึ้นเร็วกว่ากำหนดล่ะ

สองครั้งก่อนเธอออกไปดูทั้งคู่ แต่บ้านไม่ได้เสียหายมากนัก มีแค่ห้องที่ปู่กับย่าอยู่ไหม้ไปครึ่งห้อง

ได้ยินมาว่าความเสียหายหนักที่สุดคือ ตู้เสื้อผ้าที่ซ่อนเงินของย่าถูกไฟไหม้ เงินที่เก็บสะสมมาหลายสิบปีถูกเผาจนหมด ทำให้ปู่กับย่าเสียใจอยู่พักใหญ่

แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ออกไปมุงดูหรอก กินบะหมี่ต่อดีกว่า!

ยังไงปู่กับย่าก็ลำเอียงเข้าข้างบ้านอาสามกับบ้านลุงใหญ่ ไม่ชอบแม่กับเธอ ไปก็มีแต่จะถูกด่าและต้องกล้ำกลืนความไม่พอใจ

เพิ่งกินบะหมี่หมด แม่ก็หิ้วข้าวของพะรุงพะรังกลับมา

“เสี่ยวซี เอาผักพวกนี้ไปไว้ในครัวนะ แม่จะไปดูทางบ้านย่าสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมา”

กู้เสี่ยวซีรีบเรียกแม่ไว้ “แม่อย่าไปเลยค่ะ ไปแล้วคุณย่าก็จะยิ่งไม่ชอบหน้าแม่ บอกว่าตั้งแต่แต่งแม่เข้าบ้าน บ้านนี้ก็เริ่มมีแต่เรื่องซวย ๆ อะไรทำนองนั้น แค่คนในบ้านเพิ่มขึ้นอีกคน แม่ไม่ไปโรงพยาบาลรับเคราะห์ บ้านก็ไม่ไฟไหม้แล้ว”

เจียงซิ่วชิงมองลูกสาวอย่างงุนงง “ทำไมลูกพูดแบบนี้ล่ะ ได้ยินพวกเขาด่าแม่หรือ”

กู้เสี่ยวซีพยักหน้ารับอย่างเป็นธรรมชาติ “ค่ะ ตอนเริ่มไฟไหม้ หนูอยู่ข้างนอก ได้ยินมานิดหน่อยถึงกลับมา เรื่องที่ทำไปก็ไม่มีใครเห็นคุณค่า เราไม่ต้องไปยุ่งหรอกค่ะ คุณย่าไม่พอใจมาตลอดที่แม่ไปดูแลตาที่โรงพยาบาล”

หัวใจของเจียงซิ่วชิงพลันหนักอึ้ง เธอพูดอย่างหมดอาลัยว่า “งั้นก็ช่างเถอะ ไม่ไปแล้ว”

เธอเป็นลูกสาวคนเดียว แม่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนนี้ที่บ้านเหลือพ่ออยู่คนเดียว เธอไม่มีทางไม่ดูแลเขา

ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้พ่อของเธอยังประสบเคราะห์หนักและได้รับบาดเจ็บด้วย

เธอหันหลัง หิ้วของเข้าไปในครัว

เมื่อเทียบกับการรับมือกับผู้เฒ่าทั้งสองของบ้านกู้แล้ว เธอใส่ใจเรื่องที่สองครอบครัวจะพบกันคืนนี้มากกว่า

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น มื้อนี้เธอต้องทำให้อร่อย ให้พวกเขาเห็นว่าทางบ้านให้ความสำคัญ!

แต่ใครจะคิดว่าเพิ่งวางของลง ก็มีเสียงหัวหน้าแผนกหวังดังมาจากหน้าบ้าน

“ซิ่วชิงอยู่บ้านไหม”

เจียงซิ่วชิงกับกู้เสี่ยวซีเดินออกไปแทบจะพร้อมกัน

กู้เสี่ยวซีเห็นลู่เจี้ยนเซินที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้วตั้งแต่แรกเห็น

เขาร่างสูงใหญ่ สวมเครื่องแบบทหารและแผ่รัศมีน่าเกรงขาม ทั้งยังหล่อเหลาโดดเด่นจนยากจะมองข้าม

ข้างกายลู่เจี้ยนเซินยังมีสามีภรรยาวัยกลางคนยืนอยู่ด้วย ฝ่ายชายดูสุภาพเรียบร้อย ส่วนฝ่ายหญิงงดงามอ่อนโยน

หัวหน้าแผนกหวังซึ่งยืนอยู่หน้าสุดเปิดประตูเข้ามาแล้ว กำลังดึงเจียงซิ่วชิงไปแนะนำให้รู้จัก

ตอนนี้ลู่เจี้ยนเซินก็กำลังมองเด็กสาวที่เมื่อคืนทำให้เขาหยุดไม่ได้จนร้องไห้อยู่ตลอด กลางวันเธอดูตัวเล็กบอบบางและประณีตกว่าตอนกลางคืน ทั้งยังดูอ่อนวัยกว่าเดิมอีก!

พอขยับเข้าไปใกล้ เขาก็เห็นรอยแดงข้างใบหูของเด็กสาว ซึ่งเส้นผมจงใจปิดบังไว้

เสื้อเชิ้ตสีขาวบนตัวเธอติดกระดุมเม็ดบนแน่นสนิท ดูเหมือนข้างในยังมีผ้าพันคอผืนบางคล้องอยู่รอบคอด้วย เขาเพียงคิดแวบเดียวก็รู้ว่าเธอกำลังปิดบังอะไร

ใบหูของเขาร้อนผ่าว แอบหงุดหงิดตัวเองที่เมื่อคืนปล่อยตัวปล่อยใจเกินไป

เว่ยหมิงอวี้เห็นหลานชายของตนพอเจอเด็กสาวก็จ้องจนตาแทบไม่กะพริบ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกับแม่ของอีกฝ่าย จึงยิ้มแล้วขยิบตาให้เจียงซิ่วชิง

“พี่ซิ่วชิง ดูสิว่าพวกเขาเหมาะสมกันมากไหม”

เจียงซิ่วชิงไม่ค่อยชินกับการที่เว่ยหมิงอวี้เรียกเธออย่างสนิทสนม แต่หนุ่มที่ชื่อว่าลู่เจี้ยนเซินคนนี้หน้าตาดีและดูมีอนาคตจริง ๆ

ดูเหมือนเขาจะประทับใจลูกสาวของเธอด้วย!

คิดได้ดังนั้น เธอก็ยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดว่า “เชิญทุกคนเข้าไปนั่งข้างในก่อนนะคะ ฉันจะไปตามพ่อของเสี่ยวซีกลับมา”

หัวหน้าแผนกหวังรีบเสนอตัว “คุณต้อนรับแขกเถอะ ฉันไปตามเขามาให้เอง!”

เจียงซิ่วชิงทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง ที่จริงเธออยากคุยกับสามีเป็นการส่วนตัวก่อนสักสองสามคำ

แต่ในเมื่อหัวหน้าแผนกหวังกระตือรือร้นขนาดนี้ เธอก็ได้แต่รบกวนอีกฝ่าย ส่วนตัวเองต้อนรับแขกไปก่อน

เว่ยหมิงอวี้เห็นหลานชายเอาแต่จ้องเด็กสาว ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ ก่อนเข้าไปในบ้านจึงตั้งใจพูดขึ้นประโยคหนึ่ง

“เสี่ยวเซิน ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ”

ลู่เจี้ยนเซินได้สติกลับมา เขายืนตัวตรงราวกับกำลังเข้าแถวเคารพธงชาติ แล้วเอ่ยอย่างเคร่งขรึมจริงจังว่า “ผมชื่อลู่เจี้ยนเซิน ปีนี้อายุ 25 ปี รับราชการอยู่เขตทหารทางเหนือ มียศเป็นผู้บังคับกองพัน ไม่มีนิสัยเสีย เงินเบี้ยเลี้ยงเดือนละ 70 หยวน ต่อไปเงินเดือนกับเงินเก็บของที่บ้านก็ยกให้คุณดูแลได้...”

กู้เสี่ยวซีมองเขาตาค้าง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้เลยว่าควรพูดอะไร

เจียงซิ่วชิงที่กำลังรินชาถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ผู้บังคับกองพันลู่ถูกใจเสี่ยวซีแล้ว ถึงได้รีบร้อนแสดงท่าทีขนาดนี้เลยหรือ

เว่ยหมิงอวี้ได้ยินแล้วก็หลุดหัวเราะพรืด

ไม่นึกเลยว่าปกติหลานชายคนนี้จะเงียบเป็นเป่าสาก เห็นผู้หญิงก็รำคาญ ราวกับเป็นคนที่เข้ากับผู้หญิงไม่ได้ แต่พอเจอผู้หญิงที่ชอบกลับมีท่าทางซื่อบื้อแบบนี้

เหยียนเสวียฉีที่อยู่ข้าง ๆ กระแอมเบา ๆ แล้วมองภรรยาอย่างจนใจ ก่อนหันไปพูดกับเจียงซิ่วชิงว่า “เจี้ยนเซินเป็นเด็กซื่อตรง มีความรับผิดชอบและมีความสามารถ ทางบ้านปวดหัวกับเรื่องแต่งงานของเขามาตลอด แต่เขากลับไม่รู้เรื่องรู้ราว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาชอบผู้หญิงสักคน พ่อแม่ของเขาอยู่ที่เมืองหลวง มาไม่ทัน เลยต้องให้ผมกับภรรยามาแทน”

“พ่อของเจี้ยนเซินก็เป็นทหาร ส่วนแม่ทำงานอยู่ที่กรมวัฒนธรรม บ้านมีลูกสามคน เจี้ยนเซินเป็นพี่คนโต มีน้องชายสองคน คนหนึ่งเป็นทหาร อีกคนเป็นหมอ”

เจียงซิ่วชิงได้ยินแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ ครอบครัวนี้แต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา!

บ้านของพวกเธอคงเป็นฝ่ายที่ได้เกาะเกี่ยวกับเขาเสียมากกว่า!

เธอทำงานอยู่ร้านอาหารของรัฐ ส่วนพ่อของเสี่ยวซีเป็นคนงานธรรมดาในโรงงานเครื่องจักร ครอบครัวก็เป็นเพียงครอบครัวคนงานทั่วไป

แต่ในสายตาเธอ ลูกสาวทั้งฉลาดทั้งว่าง่าย สวยและกตัญญู ดีไปหมดทุกอย่าง ไม่เห็นจะมีตรงไหนไม่คู่ควรเลย!

พอกู้อี้หมินกลับมา ก็พบว่าแม่ของลูกกำลังคุยกับเหยียนเสวียฉีและเว่ยหมิงอวี้เรื่องหมั้นหมายของเด็กทั้งสองอยู่แล้ว

เขาซึ่งไม่มีส่วนร่วมมาตั้งแต่ต้นรีบเข้าร่วมวงสนทนาทันที!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ยอมรับด้วยความรู้สึกซับซ้อนว่าให้เด็กทั้งสองหมั้นหมายกันไปก่อน

ตอนผู้ใหญ่ทั้งสี่กำลังปรึกษากันว่าจะเลือกวันมงคลวันไหน ลู่เจี้ยนเซินก็รีบคัดค้านทันที

“คุณลุง คุณป้า ผมคิดว่าเราหมั้นกันพรุ่งนี้เลยดีกว่า พอใบอนุญาตแต่งงานของผมออกมาแล้ว เราก็แต่งงานกันทันที ให้เสี่ยวซีตามผมไปประจำการที่ค่ายทหารด้วย วันลาของผมเหลือแค่ 7 วัน ส่วนวันลาพักเยี่ยมบ้านครั้งหน้าก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเมื่อไร”

เขาไม่อยากยืดเยื้ออีกแล้ว!

ในเมื่อเด็กสาวเป็นของเขาแล้ว ก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด

“นี่...รีบขนาดนั้นเลยหรือ” เจียงซิ่วชิงลังเลอยู่บ้าง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป