วันนี้คนในลานโล่งมีมากกว่าปกติถึงเท่าตัว ผู้คนนับพันเบียดเสียดกันอยู่ในลาน
ที่จริงแล้วในหมู่บ้านจัดสรรมีลานโล่งอยู่ 3 แห่ง
แต่ลานตรงหน้าอาคาร 1 ใหญ่ที่สุด มีขนาดราวครึ่งสนามฟุตบอล เจ้าของบ้านส่วนใหญ่ก็ชอบมารวมตัวกันที่นี่
ลานโล่งอีกสองแห่งก็มีคนตั้งแผงขายของเช่นกัน แต่เซี่ยอวี่คุ้นกับลานที่อยู่ใกล้บ้านตัวเองที่สุดมากกว่า
ขณะที่เขากำลังจะดูว่าเพื่อนบ้านพากันมุงอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้นว่า
“ออกมาแล้ว!”
สายตานับพันคู่พลันจับจ้องมาที่เขา แววตาเปี่ยมความคาดหวัง
คนกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งมาหาเซี่ยอวี่ บ้างโบกยันต์เหลืองในมือ บ้างถือข้าวเหนียว บางคนถึงกับหอบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาหลายลัง
“น้องชาย ขอภาพฉงขุยสักแผ่น”
“ฉันเอาด้วย! นี่ข้าวเหนียว 6 จิน”
“ขอ 2 แผ่น! นี่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 60 ห่อ”
......
คนหลายร้อยล้อมเซี่ยอวี่ไว้ มีคนสิบกว่าคนโบกสิ่งของในมือ พร้อมแลกเปลี่ยนกับเขา
เซี่ยอวี่ยกยิ้มมุมปาก เข้าใจทันทีว่าชื่อเสียงของตนเริ่มโด่งดังแล้ว
ขายมาหลายวัน คนที่ซื้อมีเกือบสิบคน ในบรรดานั้นต้องมีคนที่ได้ผลประโยชน์ไม่น้อยจากการสังหารสิ่งลี้ลับ จึงดึงดูดคนที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์ให้เข้ามา
เซี่ยอวี่ตะโกนว่า “อย่าเพิ่งรีบ รอฉันไปตั้งแผงที่ลานก่อน แล้วค่อยทยอยกันมา”
คนกลุ่มหนึ่งขวางอยู่เต็มทางเดิน เก็บของแลกเปลี่ยนลำบาก
ของมีค่า ต้องส่งของกับรับของพร้อมกัน
คนที่มีสิ่งของมากพอจะซื้อรูปเทพทวารบาล ล้วนเป็นเจ้าของบ้านชั้นดีในหมู่บ้าน ทั้งยังพอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง
เซี่ยอวี่จึงอาศัยคนเหล่านั้นสิบกว่าคนช่วยเปิดทาง เบียดผ่านทางแคบไปถึงลานโล่ง
เขายังคงตั้งแผงข้างแผงของหวงเจิง ส่วน ‘กลุ่มช่วยเหลือเพื่อนบ้าน’ ก็ยังรับซื้อสุนัขกับปัสสาวะเด็กชายอยู่
“พี่เซี่ย รวยแล้วสินะ ต่อไปก็ช่วยดูแลกันด้วย!” หวงเจิงเอ่ยพลางยิ้มตาหยี
เซี่ยอวี่ยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบรูปฉงขุยทั้งหมดออกจากกระเป๋าเป้
มีของเก่า 17 แผ่น ของใหม่ 12 แผ่น
เซี่ยอวี่ถือกองละปึกไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วประกาศเสียงดัง “ฝั่งซ้าย ตามราคาเดิม 3 แผ่นยันต์เหลือง หรือข้าวเหนียว 6 จิน หรือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 30 ห่อ แลกได้ 1 แผ่น!”