“ศพของคนที่ถูกสิ่งลี้ลับฆ่าตาย ต้องเผาด้วยไฟ”
เซี่ยอวี่อ่านกฎข้อนี้แล้วรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
เจ้าของห้องในหมู่บ้านที่ตายในสองวันนี้ ล้วนถูกสิ่งลี้ลับฆ่าตายทั้งนั้น
แต่ศพไม่ถูกทิ้งไว้ที่เดิมโดยไม่มีใครกล้าแตะ ก็ถูกหวงเจิงกับพวกใช้สิ่งของห่อแล้วโยนออกไปนอกหมู่บ้าน
“ถ้าไม่เผาด้วยไฟ ศพพวกนี้จะกลายเป็นสิ่งลี้ลับด้วยหรือเปล่า?”
เซี่ยอวี่นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
เขาสอดกระดาษขาดแผ่นนี้ไว้ในสมุดบันทึก แล้วตัดสินใจว่ากินข้าวเสร็จค่อยออกไปอีกครั้ง
หนึ่งคือหาเสบียง อีกหนึ่งคือไปดูว่าศพที่ถูกสิ่งลี้ลับฆ่าตายในสองวันนี้มีความเปลี่ยนแปลงอะไรหรือไม่
อย่างไรเสีย กลางวันก็ปลอดภัยกว่า
มื้อกลางวันของเขาคือเสบียงที่ได้จากการฆ่าผีในกระจก
เขาเผาหนังสือไปอีกครึ่งเล่ม จุดกิ่งไม้แห้งก่อกองไฟเล็ก ๆ ต้มน้ำให้เดือด แล้วโยนข้าวสูญญากาศทั้งถุงลงไป อุ่น 10 นาทีจึงนำออกมา จากนั้นเทหมูพะโล้กระป๋องลงไปในน้ำร้อนให้อุ่นอีกที
มื้อกลางวันก็พร้อมแล้ว
อาหารที่เปิดได้จากห่อเสบียงรสชาติไม่เลว
ในข้าวสูญญากาศยังมีเมล็ดข้าวโพด ถั่ว และแครอตหั่นเต๋าปนอยู่ด้วย สารอาหารครบถ้วน
หมูพะโล้กระป๋องชิ้นใหญ่ มันสามส่วนเนื้อแดงเจ็ดส่วน หอมติดปาก
เขาดื่มน้ำแร่ขวดเล็กไปหนึ่งขวด แล้วฉี่ใส่ขวดเปล่า ได้ปัสสาวะเด็กพรหมจรรย์ชั้นดีมาอีกหนึ่งขวด
กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว เซี่ยอวี่ก็งีบพักตอนเที่ยง
กลางคืนเขากล้าแค่นอนพิงประตู
กว่าจะกล้านอนบนเตียงก็ต้องรอกลางวัน
ที่จริงเจ้าของห้องหลายคนในหมู่บ้านก็ทำแบบนี้ ทั้งครอบครัวผลัดกันเฝ้าประตูนอน
เซี่ยอวี่มีตัวคนเดียว จึงทำได้แค่นอนช่วงกลางวันที่คนอื่นไม่ได้นอน
“เมื่อไรถึงจะทำบ้านให้เป็นที่หลบภัยแข็งแกร่ง แล้วนอนหลับได้อย่างสบายใจเสียที...”
พอหัวแตะหมอน ความง่วงก็ถาโถมเข้ามา เขาหลับไปอย่างสะลึมสะลือ
‘กริ๊ง ๆ ๆ!’
หนึ่งชั่วโมงต่อมา นาฬิกาปลุกโทรศัพท์ก็ดังขึ้น