เมื่อคืนมีคนในชุมชนฆ่าตัวประหลาดได้ แถมยังดรอปหีบสมบัติด้วย!
หวงเจิงยืนอยู่กลางลานโล่ง ถือโทรโข่งตะโกนเรียกผู้คนโดยรอบ ดึงดูดคนมาได้ไม่น้อยในพริบตา
แม้แต่หลี่เฉินจวินกับพวกจาก ‘สมาคมชายชาตรี’ ซึ่งไม่ค่อยลงรอยกับเขา ก็ยังเดินมามุงดู
ตลอดสามวันที่ผ่านมา เหล่าเจ้าของห้องชุดถูกตัวประหลาดฆ่าตายมาตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนฆ่าตัวประหลาดได้
ผู้คนหลั่งไหลมารวมกันจนแน่นขนัด แทบทั้งชุมชนมาถึงที่นี่กันหมด
ลานโล่งคับแคบเกินกว่าจะรองรับคนได้หมด แม้แต่แนวต้นไม้และบนต้นไม้ก็มีคนเกาะกันเต็มไปหมด
บ้านของเซี่ยอวี่อยู่ใกล้ลานโล่ง เขาจึงได้ตำแหน่งดี พอมองดูฝูงชนก็ประเมินว่าเจ้าของห้องชุดทั้งชุมชนมีไม่น้อยกว่า 5,000 คน
บางทีอาจมีถึง 6,000 คนด้วยซ้ำ
นี่ยังไม่นับคนที่ไม่ได้มาอย่างเย่ไป๋เถา
กลางลานโล่ง หวงเจิงยืนอยู่บนหีบสองใบ สมาชิก ‘กลุ่มช่วยเหลือเพื่อนบ้าน’ ไม่รู้ไปหาแผงกั้นมาจากไหน ขึงเป็นรูปสี่เหลี่ยมล้อมพื้นที่ไว้
ในมือเขาประคองหีบไม้ใบหนึ่งที่กว้างราวสองฝ่ามือ
รูปแบบเหมือนหีบสมบัติทองแดงที่เซี่ยอวี่เปิดได้ในวันแรก ต่างกันเพียงวัสดุ หีบในมือหวงเจิงทำจากไม้ล้วน
ก่อนเปิดหีบ หวงเจิงเล่าอย่างออกรสถึงอันตรายที่ต้องเผชิญเมื่อคืนตอนสังหารตัวประหลาด
“ผีเคาะประตูผมเผ้ารุงรัง ลูกตาถลนออกมาเกือบครึ่งหน้า ใบหน้าซีดเผือด ในปากแดงฉาน น่ากลัวสุด ๆ!”
“แถมยังแรงมหาศาล พวกเราหนุ่มฉกรรจ์สามสี่คนยังต้านไม่อยู่ ต้องใช้ยันต์เหลืองตั้งสองแผ่นกว่าจะฆ่าตัวประหลาดได้!”
“สมาชิกคนหนึ่งยังถูกผีกัดไปคำหนึ่งด้วย!”
เขาชี้ไปยังชายตัวเตี้ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เซี่ยอวี่มองตามไป ชายคนนั้นหน้าซีดเล็กน้อย ใต้ตาคล้ำจัด ดูอ่อนระโหยโรยแรง
“พวกเราในกลุ่มช่วยเหลือเพื่อนบ้านเป็นเหมือนพี่น้องกัน เพราะฉะนั้นหลังเปิดหีบแล้ว ถ้ามีของหลายชิ้น ผมจะแบ่งให้พี่น้องหวังสักชิ้น!”
เสียงปรบมือดังสนั่น
หวงเจิงพูดเก่งไม่น้อย ยังพล่ามถึงข้อดีของการเข้าร่วม ‘กลุ่มช่วยเหลือเพื่อนบ้าน’ อยู่อีกพักใหญ่
กระทั่งทุกคนเริ่มหมดความอดทน ในที่สุดเขาก็เตรียมเปิดหีบไม้