ไม่นาน ม่านรถก็ถูกเลิกขึ้นอีกครั้ง ผู้ที่ยืนอยู่ด้านนอกคือแม่นมเฉิน “คุณหนูรอง ลงจากรถเถิดเจ้าค่ะ”
หลินอวิ้นจือจัดแต่งเส้นผม ก่อนแตะรอบดวงตา “แม่นม ดวงตาของข้าบวมหรือไม่”
แม่นมเฉินเพ่งมองนางอย่างละเอียด
เห็นใบหน้างดงามอ่อนหวานซึ่งปกติยิ่งดูบอบบางลงไปอีกหลายส่วน หางตาแดงเรื่อ คิ้วตาชวนให้สงสาร ชวนให้ผู้พบเห็นอดเวทนานางไม่ได้
“แดงอยู่บ้าง แต่ไม่บวมเจ้าค่ะ” แม่นมเฉินยื่นมือประคองนาง
หลินอวิ้นจือยกถ้วยชาบนโต๊ะเตี้ยขึ้นดื่มจนหมด จากนั้นจึงจับมือแม่นมเฉิน เหยียบม้านั่งลงจากรถ
สิ่งแรกที่เห็นคือประตูข้างซึ่งไม่คุ้นตา หลินอวิ้นจือกวาดตามองอยู่ครู่หนึ่ง
แม่นมเฉินจึงบอกนางว่า นี่คือประตูข้างฝั่งตะวันตกของจวนเซี่ย
ประตูฝั่งตะวันตกอยู่ติดกับเรือนของตระกูลใหญ่ เข้าออกสะดวกยิ่ง
เซี่ยเจวี๋ยไม่อยู่ให้เห็นแล้ว
คิดดูแล้ว อ้อมกอดในรถเมื่อครู่คงเป็นเพียงเพราะเซี่ยเจวี๋ยเห็นนางน่าสงสารเท่านั้น
แต่นางกลับซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาหลับมาตลอดทาง…
มิน่าเล่า พอมาถึงหน้าจวนเซี่ย เขาจึงทิ้งนางไว้แล้วเดินจากไปตามลำพัง
เซี่ยเจวี๋ยไปยังห้องหนังสือ
ฉางอันเดินตามหลังเจ้านายติด ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เขาเป็นบ่าวที่เกิดในตระกูลเซี่ย ตั้งแต่เล็กก็ติดตามเซี่ยเจวี๋ยในฐานะบ่าวรับใช้ข้างกาย จึงเข้าใจนิสัยของเจ้านายเป็นอย่างดี
ยามนี้เจ้านายอารมณ์ไม่ดี เขาย่อมไม่กล้ารบกวน
ห้องหนังสือของเซี่ยเจวี๋ยอยู่ทางทิศใต้ของเรือนซงเฮ่อ มีห้องกว้างใหญ่เรียงต่อกันถึงห้าห้อง โปร่งโล่งและสว่างไสว ทั้งยังมีโถงเล็กไว้รับแขก ห้องชงชา กระทั่งห้องเล็กสำหรับพักผ่อน