บทที่ 9 วิธีปลุกพลังเหนือโลกในลำดับขั้น
เฉินเหยี่ยเริ่มจากเปิดถุงสองใบที่เอาออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต
บุหรี่ในปากดับไปแล้ว เฉินเหยี่ยดีดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ตอนนี้เป็นวันสิ้นโลก ไม่มีใครมาว่าเขาเพราะทิ้งก้นบุหรี่เรี่ยราดหรอก
เขาจุดบุหรี่อีกมวน สูดกลิ่นหอมเข้มข้นของนิโคติน
ในกระเป๋าเป้ของเขามีบุหรี่อยู่เกินครึ่ง ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีสูบไปอีกพักใหญ่
เฉินเหยี่ยจึงถือว่าตัวเองใช้ชีวิตอย่างหรูหราอยู่บ้าง
ทันใดนั้น เฉินเหยี่ยก็เห็นความเคลื่อนไหวในความมืด
เขาจ้องไปยังทิศทางมืดสนิทอย่างระแวดระวัง
แล้วก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งวิ่งหอบแฮก ๆ เข้ามาใกล้
“ในที่สุด… ในที่สุดก็มาถึง!”
“แม่เจ้า… เกือบตายแล้ว!”
“ฮือ ๆ ๆ…”
“พวกสัตว์ประหลาด… ไม่ตามมาแล้ว! พวกเรารอดแล้ว…”
“ฮือ ๆ ๆ…”
พวกเขาตามมาทันแล้ว
ฟังจากน้ำเสียงของคนเหล่านี้ ดูเหมือนก่อนหน้านี้จะถูกสัตว์ประหลาดไล่ล่ามาด้วย
ภายในค่ายพลันเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกอยู่ครู่หนึ่ง
บางคนกอดกันร้องไห้
บางคนล้มลงกับพื้น หอบหายใจแรง
บางคนก็นิ่งเงียบ ไม่พูดสักคำ
ยังมีคนจ้องกลุ่มคนที่ขับรถมาด้วยสายตาเคียดแค้น
แม้แต่เฉินเหยี่ยที่ขี่รถสามล้อก็ยังถูกคนพวกนี้พาลเกลียดไปด้วย สายตาเคียดแค้นกวาดมองตัวเขาไม่หยุด
เฉินเหยี่ยวางหน้าไม้แบบมือถือไว้ใกล้มือ แล้วจ้องคนเหล่านั้นเป็นเชิงเตือน
คนพวกนี้น่าสงสาร บางคนถึงกับมีเลือดเปื้อนตัว
แต่ชะตากรรมของพวกเขาไม่ได้เกิดจากฝีมือเขา เฉินเหยี่ยไม่มีความสนใจจะทำตัวเป็นแม่พระ
ก่อนหน้านี้ ขบวนรถมีคนอยู่ราวสองร้อยคน
แต่ตอนนี้…
รวมคนที่เพิ่งตามมาทันเข้าไปด้วยแล้ว เกรงว่าทั้งขบวนรถจะเหลือไม่ถึงร้อยคน!