บทที่ 29 หนีตายหมู่บ้านอายุยืน (1)
ทุกคนมองต้นหลิวใหญ่ด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะหันหลังเดินเร็ว ๆ ไปทางปากหมู่บ้าน
แต่คราวนี้ สีหน้าของทุกคนเคร่งเครียดขึ้นมาก
ก่อนหน้านี้ยังมีคนกระซิบกระซาบกันอยู่บ้าง ทว่าคราวนี้ทุกคนกลับเงียบสนิท ไม่มีใครเอ่ยอะไรอีก
โจวหลานกับโจวเสี่ยวเสี่ยวมองเห็นแววกังวลในดวงตาของกันและกัน
ฝีเท้าของทั้งคู่เร่งขึ้นโดยไม่รู้ตัว พยายามขยับเข้าใกล้เฉินเหยี่ยกับพวกผู้มีพลังเหนือโลกให้มากขึ้น
ในสภาพแวดล้อมของวันสิ้นโลก ผู้รอดชีวิตจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นได้ก็จากผู้มีพลังเหนือโลกเท่านั้น
ตอนนี้ผู้รอดชีวิตแต่ละคนต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเอง
หัวใจของเฉินเหยี่ยเองก็หนักอึ้งเช่นกัน
การมาหมู่บ้านอายุยืนครั้งนี้คงไม่ง่ายอย่างที่คิด
ไม่นาน สิ่งที่เฉินเหยี่ยคาดการณ์ไว้ก็ได้รับการยืนยัน
เมื่อทุกคนเห็นต้นหลิวใหญ่สูงตระหง่านอีกครั้ง พวกเขาก็เงียบงันไปชั่วขณะ
บางคนเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้
“ทำไมถึงยังเป็นที่นี่อีก? ฉันจำได้ว่าเราเดินไปทางตรงกันข้ามชัด ๆ!”
“หรือว่าโดนผีบังตา?”
“ไม่ใช่ ฉันจำได้ว่าเราเดินหันหลังให้ต้นหลิวใหญ่นี่นา ทำไมถึงกลับมาอีกแล้ว?”
“แม่งเอ๊ย ฉันรอดจากเมืองลู่มาได้ แล้วจะมาติดอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ นี่ได้ยังไง!”
ทุกคนส่งเสียงอื้ออึง ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว
ทุกคนหันไปมองผู้มีพลังเหนือโลกทั้งสามคน
เถี่ยซือกลืนน้ำลาย ดวงตาค่อย ๆ ฉายแววดุดันขึ้น
“แม่งเอ๊ย ต้องเป็นต้นหลิวใหญ่นั่นเล่นงานเราแน่ ๆ งั้นก็โค่นมันซะเลย!”
ผู้มีพลังเหนือโลกสายไททัน ในยามปกติดูไม่ต่างจากคนธรรมดา
แต่เมื่อเข้าสู่การต่อสู้ พวกเขาจะกลายเป็นคนดุร้าย กระหายการต่อสู้ และโหดเหี้ยมขึ้นมา