บทที่ 50 ถึงเวลาเปลี่ยนรถแล้ว
ทันทีที่ประโยคนี้ดังออกมาจากลำโพงของขบวนรถ บรรยากาศตึงเครียดก็แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งขบวน
ความเร็วของขบวนรถพลันลดลงตามไปด้วย
โจวเสี่ยวเสี่ยวหยิบไม้เบสบอลจากใต้เบาะหลัง สีหน้าเคร่งเครียดขณะมองไปข้างหน้า
แต่ด้านหน้าถูกขวางด้วยรถบัสคันใหญ่จนมิด มองไม่เห็นสถานการณ์ข้างหน้าเลย
“พี่!”
“ไม่เป็นไร ในขบวนรถมีหัวหน้าฉู่ มีนานา แล้วก็...เฉินเหยี่ย พวกเขาเป็นผู้เหนือมนุษย์ระดับลำดับขั้น ไม่เป็นไรหรอก!”
โจวหลานเองก็รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
โจวหลานเดาไว้นานแล้วว่าในวันสิ้นโลก คงไม่ได้มีแค่ขบวนรถของพวกเธอเท่านั้น ต้องมีผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นอยู่ด้วยแน่
แค่ไม่คิดว่าจะเจอผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นเร็วขนาดนี้
แต่...การพบผู้รอดชีวิตกลุ่มอื่นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลย
...
เมื่อเฉินเหยี่ยได้ยินเสียงโทรโข่งของหัวหน้าฉู่ เขาก็ลดความเร็วรถสามล้อลงทันที พร้อมกับปลดหน้าไม้แบบมือถือที่เอวออกมา
มือซ้ายจับแฮนด์รถ ส่วนมือขวาขึ้นสายหน้าไม้ด้วยมือข้างเดียว
“เป๊าะ~~~”
สายธนูที่ใกล้ขาดเต็มทนอยู่แล้วสะบั้นลงทันที
ไม่มีเวลามาเสียดาย เขาโยนหน้าไม้แบบมือถือทิ้งไว้ข้างทาง แล้วปลดมีดพร้าที่เอวออกมา
เช่นเดียวกับพี่น้องตระกูลโจว ทันทีที่ได้ยินเรื่องขบวนรถอื่น เฉินเหยี่ยก็ระแวดระวังขึ้นมาเป็นอย่างแรก