มีอะไรบางอย่างพันอยู่รอบต้นขาของเธอ นี่มันตัวบ้าอะไรกัน?!
เถาวัลย์เส้นหนึ่ง ทั้งหนาและน่าขยะแขยง
เหวินหนีตัวสั่น เสียงร้องเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “...พี่ชาย ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”
เจียงเลี่ยชักดาบยาวออกมา ฟันฉับตัดเถาวัลย์ที่พันข้อเท้าเธอขาด พอได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวน เขาก็หันไปมอง รูม่านตาหดวูบ ดวงตาแดงก่ำแทบถลน
“หนีหนี!”
ตอนนี้เหวินหนีเกลียดการกำหนดค่าของโลกบ้า ๆ ใบนี้แทบตาย
เจียงเลี่ยพุ่งเข้าไป เหยียบเถาวัลย์เส้นนั้นเต็มแรง ทว่ามันดิ้นพล่านไม่หยุด ไม่นานก็มีเถาวัลย์หนาใหญ่หลายเส้นที่หยดน้ำลายยืดพุ่งออกมาจากด้านหลังเหวินหนี คราวนี้แต่ละเส้นใหญ่เท่าปากชาม
พวกมันพุ่งเข้าโจมตีเจียงเลี่ยพร้อมกัน
รองเท้าทหารของเจียงเลี่ยเหยียบเถาวัลย์ที่พันโคนขาเหวินหนีไว้แน่น เขาออกแรงกด กระแสไฟสีม่วงพุ่งออกจากฝ่าเท้า ขณะเดียวกันก็ฟันดาบด้วยมือข้างหนึ่งและปล่อยสายฟ้าออกจากอีกข้าง
เถาวัลย์หลายเส้นสะบัดอย่างรุนแรงทันทีที่ถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ไม่นานผิวของพวกมันก็ไหม้เกรียม ควันขาวลอยขึ้นเป็นสาย
พริบตาเดียวก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่านดำ
เสียงกรีดร้องแหบพร่าดังขึ้นในอากาศ
เถาวัลย์ที่พันรอบเอวเหวินหนีรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม
เหวินหนีแทบหายใจไม่ออก เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ ได้แต่ร้องเรียก “...พี่ชาย”
ดวงตาเจียงเลี่ยแทบถลน ทั้งร่างราวกับถูกห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีม่วง เขาโจมตีเถาวัลย์ที่ยื่นออกมาจากรอยแยกอย่างต่อเนื่อง
แต่เถาวัลย์พวกนั้นราวกับฆ่าเท่าไรก็ไม่หมด เพิ่งฟันขาดไปเส้นหนึ่ง เส้นอื่นก็พันเข้ามาเพิ่ม
ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แน่ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเหวินหนีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงแดง ดวงตาเหลือกขึ้นจนใกล้จะหมดสติ
เจียงเลี่ยจ้องรอยแยกบนกำแพงเขม็ง ลึกเข้าไปในนั้นมีบางอย่างกำลังขยับยุกยิก พอมองเห็นหัวสีเทาขาวอยู่หลายหัวอย่างเลือนราง เบ้าตาดำโบ๋ ปากถูกระบบรากพืชดันจนกว้างผิดธรรมชาติ ลำคอต่อกับลำต้นหนาใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายเถาวัลย์
เขาพุ่งตัวขึ้นฉับพลัน วูบไหวรวดเร็วราวสายฟ้าหลายครั้งจนมาถึงหน้ารอยแยก จากนั้นปล่อยสายฟ้าหลายสายอัดเข้าไปอย่างหนักหน่วง เล็งโจมตีหัวพวกนั้นโดยตรง
เสียงกรีดร้องดังขึ้นแทบจะทันที