เหวินหนีล้มพุ่งไปด้านหลังเจียงเลี่ย พอเงยหน้าก็เห็นปากกระบอกปืนสีดำมืดอยู่ไม่ไกลตรงข้าม ราวกับยังมีควันลอยออกมา
“อึก...”
แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าปะทะ เหวินหนีกรีดร้อง เลือดสดพลันย้อมเสื้อผ้าจนแดงฉาน
“เหวินหนี!”
เจียงเลี่ยหันกลับมา ดวงตาแทบถลน
เด็กสาวร่วงลงพื้นราวกับผีเสื้อที่ปีกหัก
เจียงเลี่ยตอบสนองอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างของเด็กสาวจะตกถึงพื้น เขาก็คว้าเอวเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วกลิ้งตัวหาที่กำบัง
เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด
ความร้อนแผดเผารุนแรงจนเหวินหนีสั่นไปทั้งตัว บริเวณเหนือหน้าอกเหมือนถูกเหล็กร้อนแดงฝังลงไป ความเจ็บปวดแสบร้อนแผ่จากบาดแผลไปทั่วร่าง
ของเหลวอุ่นเหนียวไหลทะลักออกจากร่างเธอ
สติของเธอเริ่มพร่าเลือน
โลกหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าค่อย ๆ ถูกความมืดกลืนกิน
วินาทีสุดท้ายก่อนหมดสติ เธอมองเห็นเจียงเลี่ย
ชายหนุ่มคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้น แขนที่โอบเธอสั่นเล็กน้อย
ใบหน้าที่เย็นชาไร้อารมณ์อยู่เสมอขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ลำคอปูดขึ้น แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
แต่เมื่อสายตาตกลงบนใบหน้าของเธอ แววตากลับอ่อนโยนลง เขาตบหลังเด็กสาวเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำว่า “เด็กดี หลับสักตื่นก็หายแล้ว”
เหวินหนีหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง
เจียงเลี่ยเปิดประตูรถอีกฝั่ง วางเธอลงบนเบาะหลัง หาหมอนอิงมาหนุนศีรษะให้ ระวังไม่ให้โดนบาดแผลตอนคาดเข็มขัดนิรภัย จากนั้นปิดประตูและล็อกไว้
เขาทำทุกอย่างอย่างไร้อารมณ์
แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น ดวงตาสงบนิ่งราวกับบ่อน้ำเย็นเยียบ
ลึกเข้าไปในม่านตา มีสายฟ้าสีเงินอมม่วงแลบเปรี๊ยะ พลังไฟฟ้าแผ่กระจายไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว
สายตาเย็นเยียบของเขากวาดมองคนรอบข้าง
“เมื่อกี้ฉันไม่น่าออมมือเลย”
*
หลังเสียงปืนดังขึ้น อากาศในลานจอดรถพลันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
“...เชี่ย!”
ใครคนหนึ่งสบถลั่นด้วยความเดือดดาล “ใครยิงวะ?! ยิงโดนเธอแล้ว!”
“บอกให้ฆ่าผู้ชายคนนั้น ไอ้เวรเอ๊ย ยิงเธอทำไม?!”
อีกคนตะโกนใส่ชายที่ยิงปืน ดวงตาเบิกโปน “เธอถูกยิง! เลือดออกเยอะขนาดนั้น—”
“แกตาบอดหรือไง?! กระสุนนัดนั้นโดนเธอ! ถ้าเธอตาย ฉันเอาแกตายแน่!”
“หุบปาก!”
ชายที่ยิงปืนยังถือปืนค้างอยู่ ใบหน้าซีดเผือด เขากลืนน้ำลายลงคอ