เธอไม่เชื่อหรอกว่า หลังจากอยู่ข้างในมาสองสามวัน ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าฉลาดเป็นกรดคนนี้จะไม่รู้เรื่องประตูชั้นที่สองถูกลงกลอนจากด้านนอก
ต้องรู้ไว้ว่าซุนถิงเยี่ยนเป็นมันสมองระดับหัวกะทิในกลุ่มชายหนุ่มของหลินเหยาเซิง กลอุบายสกปรกที่ทำร้ายคนอื่นเพื่อประโยชน์ตัวเอง ล้วนเป็นความคิดของเขาทั้งนั้น
แค่ตอนยังไม่มีเรื่องก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ ทำเหมือนทุกคนอยู่กันดี ๆ พอเกิดเรื่องขึ้นมาก็ปัดว่าไม่เกี่ยวกับตัวเอง เรื่องเลวร้ายเป็นฝีมือคนอื่น ไม่เกี่ยวกับฉัน
เสแสร้ง!
คนข้างในไม่คิดว่าคนข้างนอกยังอยู่ แถมตอนนี้ยืนดูพวกเขาเป็นตัวตลกอยู่หน้าประตู โกรธจนแทบจะด่ากราด แต่พอซุนถิงเยี่ยนปรายตามอง ทุกคนก็หุบปากลงทันที
ซุนถิงเยี่ยนได้ยินผู้หญิงข้างนอกจงใจดัดเสียง จึงเดาว่าเธอไม่รู้จักคนในหลุมหลบภัยทางอากาศ ก็ต้องรู้ตัวตนของเขา กังวลว่าจะถูกพันธมิตรเอาคืนในภายหลัง
“คุณผู้หญิง เปิดประตูให้พวกเรา แล้วมาคุยกันดี ๆ เถอะ”
เหวินหนีบีบเสียงเล็กเสียงน้อย “อุ๊ย ฉันนึกว่าพวกคุณไม่อยากออกมาเสียอีก ก็เลยช่วยเปิดทางให้ตามน้ำ ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่เรื่องเล็กน้อยเอง”
ซุนถิงเยี่ยนเมินคำประชดของเธอ “พูดมาตรง ๆ เถอะ ต้องให้เงื่อนไขอะไรถึงจะยอมเปิดประตู”
ในเมื่ออีกฝ่ายยอมเปิดปาก ย่อมต้องมีสิ่งที่ต้องการ สำหรับเขานี่เป็นสัญญาณที่ดี เพราะถ้าอีกฝ่ายมีข้อเรียกร้อง เขาก็ยังพอหาทางโน้มน้าวให้เปิดประตูได้
เหวินหนีพูดประชดประชัน “ตอนนี้พวกคุณเป็นฝ่ายขอร้องคนอื่น ยังจะวางท่าถือตัวอะไรอีก ขอให้คนช่วยก็ต้องรู้จักทำตัวให้เหมาะสม เอาอย่างนี้ บอกมาสิว่าคุณเสนออะไรได้มากที่สุด”
เจียงเลี่ยเห็นสาวน้อยขยิบตายักคิ้ว ทำหน้าดุดันใส่ประตูชั้นที่สอง แยกเขี้ยวใส่เสียด้วย ในใจก็อดขำปนเอ็นดูไม่ได้ ยัยน้องโง่เอ๊ย คนข้างในมองไม่เห็นสักหน่อย จะเล่นละครใหญ่โตอยู่ตรงนี้ทำไม