ผิวขาวผ่องมีหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึม พอแสงจันทร์ส่องก็เป็นประกายชื้นวาวบาง ๆ
เจียงเลี่ยกำหมัดแน่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน แล้วรีบเบือนสายตาหนี ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงติดกันหลายครั้ง
เด็กสาวยังคงออดอ้อนเสียงนุ่ม «พี่ชาย ลองดมฉันสิ เหงื่อออกตั้งเยอะ ต้องเหม็นแล้วแน่ ๆ...»
เจียงเลี่ยอดคิดไม่ได้ว่า จะเหม็นได้ยังไง?
ทั้งที่หอมจะตาย
เขากำหมัดแล้วคลาย คลายแล้วกำแน่นอีกครั้ง หลังเงียบไปหลายวินาที ในที่สุดก็ยอมแพ้
ตอนนี้มีแค่เขา ไม่มีใครอื่น หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก เขายังพอหาป้าสักคนมาช่วยเช็ดตัวให้เธอได้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แค่คืนนี้ ต่อให้เป็นอีกหลายวันข้างหน้า ก็ไม่แน่ว่าจะได้เจอผู้หญิงสักคน
จะปล่อยให้เหวินหนีไม่สบายตัวอยู่อย่างนี้ตลอดไปไม่ได้
อีกอย่าง หากจะพูดเรื่องรักษาระยะห่าง ก่อนหน้านี้ตอนช่วยจัดการแผลกระสุนให้เธอ เขาก็เห็นมาหมดแล้ว จะมาถือสาเอาตอนนี้ก็ดูเสแสร้งเกินไป
ช่วงเวลาพิเศษ ก็ต้องปฏิบัติเป็นพิเศษ
ยิ่งไปกว่านั้น เหงื่อออกไม่ดีต่อการฟื้นตัวของแผล
«...อย่าขยับนะ ฉันจะช่วยเช็ดให้»
ไม่นานเจียงเลี่ยก็ยกกะละมังน้ำอุ่นออกมาจากห้องน้ำ พร้อมผ้าขนหนูสะอาดหนึ่งผืน แล้วกลับมาที่ข้างเตียง
เขาจุ่มผ้าขนหนูลงในน้ำอุ่น บิดจนหมาด แล้วมองเด็กสาวบนเตียงที่ลืมตากลมใส มองเขาด้วยความไว้วางใจ ราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่มาแล้ว น้ำเสียงจึงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย «...ฉันมือหนัก ถ้าเธอไม่สบายก็บอกนะ»