เหวินหนีโผล่หน้าออกมา แลบลิ้นปลิ้นตาใส่หวงเฟย
“แกนั่นแหละสารเลว ทั้งครอบครัวแกก็สารเลวกันหมด”
เธอชี้นิ้วไปยังคราบน้ำมันเบนซินบนใบหน้าและร่างกายของเขา แล้วทำหน้าใสซื่อไร้เดียงสา “นอกจากหน้าตาน่าเกลียดแล้ว แกยังโง่อีก เรื่องเห็นชัดขนาดนี้ ยังต้องถามด้วยเหรอ?”
หวงเฟยโกรธจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน “พวกแกกล้าเหรอ?! ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!”
เหวินหนีกลอกตา พอคำพูดนี้ออกจากปากชายที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา เธอก็แทบอยากอาเจียน
เจ้าหัวทองเองก็รู้ตัวว่าพูดอะไรโง่ ๆ ออกมา จึงเลิกมองเหวินหนี แล้วหันไปมองเจียงเลี่ยแทน เมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่ไฟแช็กในมือชายหนุ่ม รูม่านตาของเขาก็หดวูบ
น้ำมันเบนซิน ไฟแช็ก
เขากวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัว ประเมินอย่างรวดเร็วว่าสถานการณ์ของอีกฝ่ายเหนือกว่า จึงไม่พูดอ้อมค้อมและถามเจียงเลี่ยตรง ๆ “แกต้องการอะไร ถึงจะยอมปล่อยพวกเราไป?”
เจียงเลี่ยสีหน้าไร้อารมณ์ “บนตัวแกไม่มีอะไรที่ฉันต้องการ”
หวงเฟยรู้ว่าความหมายก็คือไม่มีอะไรให้ต่อรองแล้ว
ผู้มีพลังพิเศษที่สังเกตเห็นความผิดปกติเป็นคนแรกถอนสายตาจากเหวินหนี แล้วพูดกับเจียงเลี่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ “พี่ชาย มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน เรื่องนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด อย่าหุนหันพลันแล่นเลย”
ผู้มีพลังพิเศษคนอื่น ๆ ก็พากันพูดสนับสนุน
“ใช่แล้ว ความขัดแย้งระหว่างคุณกับหวงเฟยและพวกเขาไม่เกี่ยวกับพวกเรา อย่าลากพวกเราเข้าไปด้วยเลย”