เวลาค่อย ๆ เคลื่อนผ่านไปทีละนิด
กลางวันแปรเปลี่ยนเป็นกลางคืน แล้วกลางคืนก็ผ่านพ้นกลับกลายเป็นกลางวันอีกครั้ง
ขนตายาวของเหวินหนีพลันสั่นไหว ก่อนเปลือกตาจะค่อย ๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานซึ่งมีใยแมงมุมเกาะอยู่ สีทาผนังเหลืองซีด
ที่นี่ที่ไหนกัน?
ความทรงจำก่อนหมดสติผุดขึ้นมา เธอลื่นล้ม ตกลงมาจากฝากระโปรงรถ แล้วก็...
ซวยโดนกระสุนยิงเข้าให้
เหวินหนีเพิ่งขยับตัว ความเจ็บปวดราวกับถูกเจาะทะลุก็แล่นมาจากบริเวณไหล่ซ้ายใกล้กระดูกไหปลาร้า เธออดครางเบา ๆ ไม่ได้
“ฟื้นแล้วเหรอ? รู้สึกยังไงบ้าง? นอกจากแผลแล้ว มีตรงไหนไม่สบายอีกไหม?”
ระหว่างที่เหวินหนีหลับไม่รู้เรื่อง เจียงเลี่ยเฝ้าอยู่ข้างเตียงมาตลอด พอเธอส่งเสียง เขาก็ลืมตาขึ้นทันที
เห็นเธอฟื้นแล้ว เขายื่นมือไปแตะหน้าผาก พอรู้ว่าไข้ลด สีหน้าตึงเครียดถึงได้คลายลงในที่สุด
เธอผ่านช่วงอันตรายมาได้แล้ว
เหวินหนีเจ็บจนหนังศีรษาชาไปหมด ภาพตรงหน้ามืดวูบเป็นระยะ
น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ฮือ ๆ—
เจ็บชะมัด!
นี่เธอไปทำเวรทำกรรมอะไรมาเนี่ย?
ตัวประกอบอย่างเธอต้องซวยตลอดเลยหรือไง?
เจียงเลี่ยเห็นใบหน้าเล็กซีดขาวของเธอที่ยังมีน้ำตาไหล ดูบอบบางน่าเวทนา รู้สึกราวกับมีสำลีชุ่มน้ำยัดอยู่ในอก ทั้งอึดอัดทั้งหนักอึ้ง จนลมหายใจขาดห้วงไปครึ่งจังหวะ
เขากำหมัดโดยไม่รู้ตัว ได้แต่เกลียดที่รับความเจ็บแทนเธอไม่ได้
เขาลูบแก้มเธอแล้วเอ่ยเสียงเบา “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบพูด ไข้ลดแล้วก็ดี หิวไหม? อยากดื่มโจ๊กสักหน่อยหรือเปล่า?”
เหวินหนีไม่กล้าขยับตัวอีก ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่อยากอาหารเหรอ? งั้นดื่มน้ำหน่อย”
จากนั้นเขาก็ใช้หลอดป้อนน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว
เหวินหนีจิบทีละน้อยจนหมด ก่อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “...พี่ชาย พี่ไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?”
โดนยิงฟรี ๆ แบบนี้จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ ต้องได้อะไรตอบแทนบ้าง ถึงจะไม่เสียเที่ยว
ตั้งแต่เด็กจนโต เหวินหนีรู้ดีเหลือเกินว่าต้องทำสีหน้าแบบไหน พูดคำใด ถึงจะทำให้คนใจอ่อนและเต็มใจยื่นสิ่งที่เธอต้องการมาให้
แน่นอนว่าส่วนใหญ่เธอแทบไม่ต้องเปลืองความคิด แค่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างงดงามบอบบาง ก็มีคนจัดการทุกอย่างให้แล้ว