“พี่ชาย ฉันไม่ไหวแล้ว ฮือ...”
หญิงสาวแสนอ่อนหวานราวกับภูตผีที่สะกดวิญญาณในรัตติกาล แปรเปลี่ยนเป็นเถาวัลย์พันรัดร่างเขา พลางคร่ำครวญเรียกหา “พี่ชาย พี่ชาย”
(ทั้งสองไม่ใช่พี่น้องแท้ ๆ ไม่มีสายเลือดเกี่ยวข้องกัน และไม่ได้อยู่ในทะเบียนบ้านเดียวกัน)
เธอสะอื้นพลางเงยดวงตาดอกท้อฉ่ำน้ำขึ้นมองเขาอย่างตัดพ้อ “พี่ชายไม่รักฉันแล้วใช่ไหม ไม่เอ็นดูฉันแล้วหรือ...”
เจียงเลี่ยอดกลั้นจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน ทุกอณูในร่างกายร่ำร้องประท้วง
เขาต้องการเธอ
หญิงสาวในอ้อมแขนคือคนที่วนเวียนอยู่ในห้วงคำนึง คือผู้ทำให้จิตใจเขาปั่นป่วน คือความปรารถนาที่เขายากจะควบคุม
เขาไม่เคยรู้สึกเช่นนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน
แต่ในหัวกลับเหมือนมีเส้นบาง ๆ คอยดึงรั้ง เตือนให้เขาควบคุมตัวเอง เก็บงำความรู้สึก และห้ามทรยศ
แต่เขาจะทรยศใครกัน?
ชั่วขณะนั้นเขานึกไม่ออก
เจียงเลี่ยกัดฟันบังคับตัวเองให้วางเหวินหนี่ลง เส้นเลือดบนหน้าผากปูดขึ้น เหงื่อหยดแล้วหยดเล่าไหลลงจากขมับ ทั้งร่างชุ่มเหงื่อ